عصرایران- امروزه آسم به عنوان یک بیماری شناختهشده تنفسی شناخته میشود که با التهاب و تنگی راههای هوایی همراه است و میلیونها نفر در سراسر جهان با داروهای استنشاقی و روشهای علمی آن را کنترل میکنند. اما کمتر کسی میداند که در بخشی از تاریخ پزشکی، این بیماری به اشتباه یک اختلال روانی تلقی میشد.
بین دهههای ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰، بسیاری از پزشکان و روانپزشکان معتقد بودند که حملات آسم بیشتر ریشه در مشکلات روحی، اضطراب، تنشهای عاطفی و حتی روابط خانوادگی دارد تا عوامل فیزیکی. این دیدگاه تحت تأثیر محبوبیت نظریههای روانکاوی در آن دوران شکل گرفته بود؛ نظریههایی که تلاش میکردند بسیاری از بیماریها را با عوامل روانشناختی توضیح دهند.
بر همین اساس، برخی بیماران مبتلا به آسم به جای دریافت درمانهای مؤثر تنفسی، به جلسات روانکاوی و مشاورههای طولانیمدت ارجاع داده میشدند. پزشکان امیدوار بودند که با شناسایی و حل تعارضات ذهنی یا مشکلات عاطفی، حملات آسم نیز کاهش پیدا کند.
با پیشرفت تحقیقات پزشکی در نیمه دوم قرن بیستم، دانشمندان دریافتند که آسم در واقع یک بیماری فیزیکی و التهابی است که به واکنش بیشازحد مجاری تنفسی به عوامل مختلفی مانند آلرژنها، آلودگی هوا یا فعالیت بدنی مربوط میشود. این کشف مسیر درمان را بهطور کامل تغییر داد و زمینه را برای توسعه داروهای استنشاقی و روشهای نوین کنترل بیماری فراهم کرد.
امروزه این دوره از تاریخ پزشکی به عنوان نمونهای مهم از تأثیر باورهای علمی نادرست بر روند درمان بیماران شناخته میشود؛ اشتباهی که نشان میدهد حتی در علم پزشکی نیز نظریههای پذیرفتهشده میتوانند با پیشرفت دانش و تحقیقات جدید دستخوش تغییر شوند.
