همشهری آنلاین - یکتا فراهانی: این روزها در دنیای تکنولوژی، شایعه عجیبی دهانبهدهان میچرخد: «دیگر لازم نیست به صفحه گوشی نگاه کنید، باید از میان آن نگاه کنید!» سالها بود که فکر میکردیم اوج خلاقیت، گوشیهای تاشو هستند، اما گزارشهای جدید از آزمایشگاههای مخفی غولهای تکنولوژی نشان میدهد که ما در آستانه یک حذف بزرگ هستیم؛ حذف ماده از مقابل چشمانمان.
نامرئی اما قدرتمند
به گزارش سایت: TechRadar بزرگترین چالش مهندسان این بود: چطور مغز دستگاه را بدون خرابکردن ظاهر شفاف آن جاگذاری کنند؟ پاسخ در «فریمهای تیتانیومی نانومتری» نهفته است. تمام قدرت پردازشی که زمانی یک قاب بزرگ لازم داشت، حالا در لبههایی به باریکی یکتیغ اصلاح جمع شده است.
این چشمهای شیشهای هرگز پلک نمیزنند
دیگر خبری از لنزهای زشت و بیرونزده پشت گوشی نیست. دوربینهای جدید زیر لایههای اتمی شیشه دفن شدهاند. این دوربینها نه با لنزهای پلاستیکی، بلکه با ساختارهای تخت «متاسطح» کار میکنند که نور را به شکلی جادویی خم میکنند تا عکسی باکیفیت دوربینهای حرفهای، از دل یک شیشه کاملاً تخت بیرون بیاید.
بیشتر بخوانید:
فرار از زندان دیجیتال
چرا این گوشیها کاربردی هستند؟ چون دیگر نیازی نیست سرتان را در گوشی فروببرید. وقتی گوشی شفاف را مقابل راهنمای مترو یا منوی یک رستوران میگیرید، ترجمه و اطلاعات دقیقاً روی همان اشیا «ظاهر» میشوند. گوشی شما دیگر یک وسیله نیست، بلکه یک «لایه جادویی» روی چشمان شماست که دنیا را ترجمه میکند.
در نهایت، گوشیهای شفاف فقط یک تغییر در ظاهر نیستند؛ آنها نماد آشتی انسان با محیط پیرامونش هستند. ما از دورانِ «سر در گوشی بودن» به دورانِ «نگاه به جهان از دریچه تکنولوژی» کوچ میکنیم. شاید تا چند سال دیگر، باور نکنیم که زمانی برای دیدن یک نقشه ساده، مجبور بودیم به یک صفحه سیاه و کدر خیره شویم. آینده، شفافتر از آن چیزی است که تصورش را میکردید.
