به گزارش خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت: دولت پزشکیان و بسیاری از وزرا و معاونان و مشاوران و کارکنان تحت امر ایشان، چنان کوشیدند و کل کشور را در دوران جنگ رمضان مدیریت و امور معیشت و رسیدگی به نیازهای مردم را سرانجام بخشیدند، که جز ستایش و دعای خیر برای آنان نمیتوان در نظر گرفت.
آنان در تمام عرصهها، نگذاشتند مردم کمبودی احساس کنند و در خیابان و مغازه و پمپ بنزین و داروخانه و بیمارستانها و برق و ارتباطات و دیگر اموری که بنیاد زیست عمومی را تشکیل میدهد، کاری کردند که صدای بمبها و حملات متجاوزان نانجیب نتواند قلب ملت را بشکند و شانههای قدرتمند ایرانیان را خم کند.
بر این دولت نیک و زحمتکش درودها و سلامها و نیایشها باید نثار کرد. برخی بیرسمیها و کژتابیها و گلایهها که در سخن افرادی اندک دیده شد، البته همیشه بوده است چرا که آنان این دولت و طریقت آن را برنمیتافتهاند. پیش از مقاومت جانانه رمضان هم چنین بودند و ازین پس هم زخم زبان خواهند زد اما مردم قدر خواهند دانست و ارج خواهند نهاد.
مسعود پزشکیان، اگر مورد انتقاد هم قرار گیرد و خطا و اشتباه هم داشته باشد، خود اولین کسی است که آن را طرح و بدان اقرار میکند، نیازی نیست آن زخم زبان زنندگان بگویند و طعنه زنند. در این هنگامه که هنوز صلح و سلامت کامل بر کشور و مملکت سایه نیفکنده و جنگ تنها چند روزی به صورت آتشبس و مذاکره، تقطیع شده است، فرصتی است تا از تلاشها و مدیریت شرافتمندانه دولت در رفع کمبودها و تأمین نیازهای مردم در تمام زمینهها قدردانی شود. باید گوشزد کرد که رسم دیرین ما در این ملک و در این فرهنگ هیچگاه جز این نبوده است
برای دولت پزشکیان و تمام اعضای دولت که از همان ابتدای تحلیف با مصایب بزرگ روبرو بوده و دو جنگ ناجوانمردانه و بزرگ را با مقاومت بیمانند ملت و افسران و سربازان شجاع این سرزمین پشت سر نهاده و سربلند بودهاند، آرزوی موفقیت داریم. زهی سعادت در خدمت به چنین کشوری و چنین ملتی.
اما بجز دولت، این مردم بودند که رشید و شرافتمندانه زیستند و به رغم آن که قبل از تجاوز دشمن خونخوار صهیونیستی و ارتش غدّار آمریکایی، التهابات و ناگواریهای اجتماعی و روحی و روانی را از سر گذرانده بودند، بیهیچ ترس و بیم، چهل روز سخت را در کنار رزمندگان و مدافعان وطن ایستادگی کردند. نه کسی به مغازهها هجوم برد، نه جمعیتی به مراکز سوخت یا به داروخانهها یا هر جای دیگر...؛ صف و اجتماع ناگواری در کار نبود.
همیاری و همدلی در اوج بود. مردم در کنار دولت و لشکریان ایستادند تا مقاومت به سرانجام رسید. هر بمب و انفجاری که بر زمین مقدس کشور و شهرهای گرامی ایران فرود آمد، هر خانه و بنای عزیز و زیبایی که ویران شد، هر سازه و زیربنایی که هدف قرار گرفت، مردم گواهی دادند که دشمن برای نابودی کهنترین تمدن و زیباترین کشور و اصیلترین ملّت جهان قشونکشی کرده است. این توحش نمیتواند ما را درهم بشکند.
باری، ملّت، زندگی را همچون رودخانهای آرام، اما جاری و قدرتمند، به پیش برده و همراه با دولت و افسران و سربازان و مدافعان وطن، حماسهای آفریده است که سالهای سال از آن سخن گفته خواهد شد. انشاءالله تعالی؛دعای استاد فردوسی با ایران و ایرانی باد:
تو را باد پیروزی از آسمان
مبادا به جز داد و نیکی گمان
17302
