عصرایران- امروزه آسم به عنوان یک بیماری مزمن التهابی ریه شناخته میشود و درمان آن بر پایه داروهای تنفسی و کنترل التهاب راههای هوایی است. اما حدود یک قرن پیش، بخشی از جامعه پزشکی نگاه متفاوتی به این بیماری داشت.
در دهههای ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰، همزمان با گسترش نظریههای روانکاوی، برخی پزشکان معتقد بودند عوامل روانی مانند اضطراب، استرس و تنشهای عاطفی نقش مهمی در بروز حملات آسم دارند. به همین دلیل، برخی بیماران علاوه بر درمانهای رایج آن زمان، به جلسات رواندرمانی و روانکاوی نیز ارجاع داده میشدند.
این دیدگاه آسم را در گروه بیماریهای «روانتنی» قرار میداد؛ بیماریهایی که تصور میشد میان ذهن و بدن ارتباطی مستقیم در ایجاد علائم آنها وجود دارد. البته این نظریه هرگز مورد پذیرش همه پزشکان نبود و همزمان تحقیقات بسیاری درباره عوامل جسمی و تنفسی آسم در جریان بود.
با پیشرفت علم پزشکی در نیمه دوم قرن بیستم، پژوهشگران دریافتند که آسم در اصل یک بیماری التهابی مزمن مجاری تنفسی است و منشأ اصلی آن به واکنشهای سیستم ایمنی و حساسیت بیشازحد راههای هوایی مربوط میشود. با این حال، تحقیقات جدید نشان میدهد استرس و اضطراب همچنان میتوانند شدت علائم و احتمال حملات آسم را افزایش دهند.
امروزه ماجرای ارجاع برخی بیماران آسمی به روانکاوی، یکی از نمونههای جالب در تاریخ پزشکی به شمار میرود؛ دورهای که پزشکان هنوز در تلاش بودند نقش دقیق ذهن و بدن را در بروز بیماریها درک کنند.
