به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری تسنیم، با وجود آنکه اولین دور از مذاکرات حضوری هیئت ایرانی برای بررسی تفاهم نامه منعقدشده بین ایران و آمریکا به سوئیس سفر کردند، مسعود پزشکیان رئیس جمهور در اظهاراتی در همایش سیاستهای پولی و بانکی، تصویری از کشور به دنیا مخابره کرد که آمیخته به آسیبپذیری عمیق اقتصادی بود و در فضای کنونی ایران، میتواند بهعنوان یک پالس ضعف و هدیه روانی به ترامپ و تیمش تعبیر شود.
رئیسجمهور روز گذشته چندبار بر زخمهای مزمن اقتصادی کشور انگشت گذاشت و با ادبیاتی سخن گفت که یادآور عبارت معروف خزانه خالی است در سال 92 از زبان حسن روحانی درست پیش از انجام مذاکرات هستهای ایران بود.
اعتراف به تورم درگیر بودن کشور با تورم 5 تا 7 ساله کشور 40 تا 60 درصدی و حتی سناریوی وحشتناک تورم سهرقمی، نابودی ارزش پول ملی و اشاره به اینکه پول مردم در بانک ارزش گذشته را ندارد و این بیاعتمادی مردم را به خرید طلا و ارز سوق داده، اینکه تهران در آستانه ورشکستگی آبی است و ارائه تصویری از یک کشور که توان مدیریت ابتداییترین زیرساختها را ندارد.
هنگامی که رئیسجمهور ایران از احتمال سهرقمی شدن تورم و مدیریت روزانه و اورژانسی بازار ارز صحبت میکند، دقیقاً به دشمن این پیام را میدهد که اقتصاد ایران بخاطر تحریمها در آستانه فروپاشی قرار دارد؛ این گزاره، موضع چانهزنی تیم مذاکرهکننده در سوئیس را بهشدت تضعیف کرده و دست طرف آمریکایی را برای گرفتن امتیازات بیشتر باز میگذارد پس چرا باید در بحبوحه مذاکرات، عمق فاجعهای را فریاد بزنیم که تیم حریف دقیقاً بهدنبال تعمیق آن است و کشور را نیازمند اموال بلوکه شده نشان میدهد؟
همچنین بخش دیگری از اظهارات رئیس جمهور و تحلیل وی از تفاهمنامه یک تصویر ترسناک و ناشی از خوشبینی مطلق است. آقای پزشکیان با قاطعیت اعلام کرد تمام مفاد تفاهمنامه به نفع ماست و سپس تنها خواسته آمریکا را بمب اتم نداشتن و بازگشت 6 میلیارد دلار خلاصه کرد.
این تحلیل دو ایراد اساسی و نگرانکننده دارد؛ اول اینکه ایشان مخالفان توافق را به نتانیاهو و سلطنتطلبها تقلیل دادند. این در حالی است که نمیتوان همه منتقدان را سلطنتطلب و نتانیاهو دانست و با منطق دولت یازدهم با مخالفان برجام روبه رو شد بلکه باید دغدغهها و نگرانیها را شنید و در جهت ایجاد وحدت حداکثری تلاش کرد؛ ثانیاً سخنان وی بهگونهایست که احتمال آمادگی برای شکست مذاکره را صفر میبیند؛ حتی اگر میدانیم توافق خوب است، هنر سیاستمدار آن است که همواره سناریوی عدم توافق را قوی نگاه دارد. رئیسجمهور بهجای هشدار به دشمن که "اگر حقوقمان استیفا نشود، با قدرت به میدان برمیگردیم"، صرفاً به تمجید از توافق و محکوم کردن مخالفان پرداخت. ایشان در حالی از بازگشت 6 میلیارد دلار شادی میکند که فراموش کرده قدرت چانهزنی ایران وقتی حفظ میشود که طرف مقابل بداند ما برای پسگرفتن پولمان عجله نداریم و حاضریم مسیر مقاومت را ادامه دهیم.
از طرفی اینکه تنها دغدغه آمریکا را بمب اتم نداشتن بدانیم هم باز ناشی نوعی سادهاندیشی است؛ ایران پیشتر بر اساس فتوای رهبر شهید و عضویت در آژانس بینالمللی هستهای، حسن نیت خود در استفاده صلحآمیز از انرژی اتمی را نشان داده اما این دشمن بوده که با بهانه بمب اتم، دوبار به کشور ما حمله کرد و دانشمندان هستهای را به شهادت رساند و حال با همان حربه مجدد سر میز مذاکره آمده است.
همچنین مسئله آتشبس در لبنان که بند اول تفاهمنامه است هنوز انجام نشده و هیئت مذاکرهکننده برای همین موضوع به سوئیس رفت و ممکن است عدم پایبندی طرف مقابل به همین بند تمام تفاهمنامه را زیر سوال ببرد.
رئیسجمهور تأکید کرده برای حفظ وحدت سکوت میکنم! اما در همان حال، هر منتقد سیاسی و اقتصادی را در صف نتانیاهو قرار دادند. این همان دوگانه خطرناکی است که خود ایشان را در قاموس یک شخصیت جناحی قرار میدهد نه یک رئیسجمهور ملی. وقتی به مردم گفته میشود که وضعیت اقتصاد در مرز فروپاشی و تورم سهرقمی است، و در ادامه هر کس سوال کند "پس چرا اینقدر از توافق ذوقزدهاید؟" به مزدوری برای اسرائیل متهم شود، این یعنی نفی عقلانیت در حکمرانی.
اگرچه آقای پزشکیان در شرایطی زمام کشور را در دست گرفت که منطقه روزهای ملتهبی را میگذراند و کمتر از یک سال از تشکیل کابینه وی، جنگ 12 روزه رخ داد و بعد 8 ماه مجدد جنگ 40 روز بر ایران تحمیل شد، اما باید متوجه این مسئله باشند که کار با دشمن تمام نشده است.
ایران در میدان نظامی، شکست را به دشمن تحمیل و هیبت بازدارندگی خود را تثبیت کرده اما این مذاکرات، ادامه همان جنگ است با ابزاری دیگر؛ اگر رئیسجمهور محترم ضعفهای اقتصادی را پالس مذاکراتی میکند، فردا دشمن از همین حفره برای فشار بیشتر وارد خواهد شد.
برای پیروزی در مذاکره، لازم است طرف مقابل باور کند که ملت ایران اگرچه از تحریم زخم خورده، اما زانو نزده است، وحدت داخلی دارد و هر لحظه آماده رویارویی است اما ارائه تصویر ملتی نگران تورم سهرقمی و سرگردان در صف کالابرگ، بهترین هدیه به ترامپی است که منتظر فروپاشی ایران از درون است.
انتهای پیام/
