روزنامه فرهیختگان در یادداشتی به مذاکرات ایران و آمریکا و متن توافقنامه پرداخت. در بخشی از این مطلب آمده است: «یکی از تفاوت‌های اساسی این دوره از مذاکرات با تجربه‌های قبلی از جمله برجام این است که اینجا مذاکره دقیقاً بخشی از «فرایند جنگ» و مرحله تثبیت و تفهیم پیروزی‌های میدانی است.

در این مذاکرات، دیپلماسی به‌عنوان مأموری عمل می‌کند که وظیفه‌اش حفظ دستاورد‌هایی است که با خون و جان‌فشانی در میدان به دست آمده است.

بن‌بست راهبردی است که آمریکا را به میز مذاکره کشانده است؛ آن‌ها به دنبال راهی برای خروج آبرومندانه از بحرانی هستند که دیگر ابزاری برای مدیریت آن ندارند.

اقتضای مذاکره با این موجودات این است تا زمانی که تضمین‌های عینی برای انتفاع واقعی ایران حاصل نشود، هیچ متنی به‌عنوان سند نهایی پذیرفته نخواهد شد.

متن تفاهم باید چنان صریح، دقیق و بدون ابهام باشد که راه بر هرگونه تفسیر به رأی بسته شود؛ متون هرمنوتیکی که قابلیت برداشت‌های چندگانه دارند، سم مهلکی برای امنیت ملی هستند.

متن واقعی و دقیق باید به‌صورت شفاف در اختیار افکار عمومی قرار گیرد تا راه بر شایعات و جنگ روانی دشمن بسته شود. احتمال دستیابی به یک تفاهم اولیه برای متوقف کردن درگیری‌ها و رفع برخی فشارها بالاست؛ اما نباید این را با تفاهم نهایی اشتباه گرفت.

مدیرانی که در سطوح عالی مسئولیت دارند، باید با این ذهنیت کشور را اداره کنند که گویی تفاهمی وجود ندارد یا هر لحظه ممکن است آمریکا زیر همه‌چیز بزند.»