به گزارش مشرق، گاهی یک مسابقه با نتیجهاش در حافظه میماند و گاهی با یک قاب. ایران و بلژیک شاید با تساوی بدون گل تمام شده باشد، اما تصویری که از دل این مسابقه بیرون آمد، برای فوتبالدوستان ایرانی به شکل عجیبی آشنا بود؛ تصویری که انگار هشت سال در جایی منتظر مانده بود تا دوباره تکرار شود.
چند ثانیه نفسگیر مقابل دروازه ایران، ناگهان همه را به جام جهانی ۲۰۱۸ برد. همان صحنه معروف بازی با اسپانیا؛ جایی که چند بازیکن ایران روی خط دروازه جمع شدند، هر کدام بخشی از بدنشان را سپر توپ کردند و اجازه ندادند حملات پیاپی ماتادورها به گل تبدیل شود. آن عکس بعدها به یکی از مشهورترین تصاویر تاریخ فوتبال ایران بدل شد؛ تصویری که حتی فراتر از مرزها هم دیده شد.
بعد از آن مسابقه، یک جمله در شبکههای اجتماعی به شدت وایرال شد؛ جملهای که هزاران بار بازنشر شد و هنوز هم هر از گاهی زیر همان عکس دیده میشود: «دوستانت را همانطور انتخاب کن که ایران مدافعانش را انتخاب میکند.» شوخی بامزهای که در دل خود یک حقیقت بزرگ داشت؛ اینکه در آن لحظه، بازیکنان ایران چیزی فراتر از همتیمی بودند. هر کدام حاضر بود برای دیگری روی خط دروازه جان بدهد.
بلژیک، یکی از پرستارهترین تیمهای جام، فشار سنگینی روی دروازه ایران وارد کرده بود. توپ از چند قدمی دروازه شلیک شد و علیرضا بیرانوند با واکنشی خارقالعاده آن را مهار کرد، اما خطر تمام نشده بود. توپ همچنان زنده بود و مهاجمان بلژیک برای ضربه دوم هجوم آوردند. درست همان لحظه، چند پیراهن سفید از همه سو خودشان را به خط دروازه رساندند؛ علی نعمتی، احسان حاجصفی، حسین کنعانیزادگان و شجاع خلیلزاده دیواری انسانی ساختند؛ دیواری که نه با تاکتیک، بلکه با غریزه، تعصب و فداکاری شکل گرفته بود.
در آن قاب، دیگر مهم نبود چه کسی مدافع میانی است، چه کسی مدافع چپ یا چه کسی کاپیتان. همه فقط یک مأموریت داشتند: نگذارند توپ از خط عبور کند. چند ثانیهای که شاید از بیرون آشفته و بینظم به نظر میرسید، اما برای هر فوتبالدوستی معنای روشنی داشت؛ لحظهای که غریزه بقا جای همه نقشههای تاکتیکی را میگیرد.
دیشب در لسآنجلس، تاریخ دوباره خودش را نوشت
شباهت این صحنه با تصویر ماندگار ورزشگاه کازان آنقدر زیاد بود که خیلیها بلافاصله یاد همان عکس تاریخی افتادند. تفاوت فقط در چهرهها بود. آن روز پژمان منتظری، احسان حاجصفی، رامین رضاییان و بیرانوند برابر اسپانیا ایستاده بودند و امروز نعمتی، کنعانی، شجاع و دوباره بیرانوند مقابل بلژیک.
شاید این، زیباترین ویژگی فوتبال ایران در سالهای اخیر باشد؛ اینکه نسلها عوض میشوند، ترکیبها تغییر میکنند، اما یک خصلت همچنان پابرجاست: مقاومت جمعی.
تیم ملی ایران شاید همیشه مالک توپ نباشد، شاید همیشه ستارههای گرانقیمت نداشته باشد، اما وقتی لحظه دفاع از دروازه فرا میرسد، همه چیز رنگ دیگری میگیرد. آنجا دیگر یازده بازیکن نیستند؛ یک دیوارند.
و شاید به همین دلیل است که آن توییت معروف هنوز هم زنده مانده؛ چون بعضی تصاویر فقط یک صحنه فوتبالی نیستند، بلکه تعریف سادهای از رفاقت، اعتماد و جنگیدن برای یکدیگرند.
