این تیم ملی فوتبال ایران شاید در مقایسه با تیم سی سال پیش خیلی هیجان‌انگیز نباشه، ولی ماجراش در تاریخ ورزش خواهد ماند. تیمی که نامردی و پلشتی‌ای نبود که در جریان جام جهانی سرش درنیاورند. یک تیم جنگزده، بدون بازی تدارکاتی مناسب، تحت انواع فشارهای روانی از داخل و خارج. تیمی که هزار بامبول برای صدور ویزایش درآورند و این کار کثیف از جانب میزبانی بود که ادعای دمکراسی‌اش و جدایی ورزش از سیاستش گوش فلک را کر کرده. بعد هم که اسکان در کشوری دیگه و کشاندن ورزشکارهای خسته به آن سوی مرز و صدور ویزای ساعتی! تازه آن هم نه برای همه. دنیا چقدر رویای آمریکایی دید در همین چند ماه! همه اینها را بگذارید کنار کودک‌زامبی‌های وطنی، پرچم‌اسراییل‌بدوش و ناسزاگویان، دور اتوبوس حامل ورزشکاران.
با این حال همین تیم خسته و انواع بمباران‌دیده و ناسزاشنیده گل کاشت مقابل بلژیک. امیدوارم بازی بعدی را ببرد.

۲۵۷ ۲۵۱