در دیدار نزدیک ۳–۲ مقابل فرانسه، ایران بخش‌هایی از بازی را کاملاً در اختیار داشت. دریافت‌ها قابل قبول بود و حتی در فاز دفاع روی تور، تیم توانست چندین بار حملات حریف را خنثی کند. اما درست در امتیازات پایانی ست‌های سوم و پنجم، جایی که بازی باید با جسارت تمام شود، سرویس‌ها از کارایی افتادند. چند سرویس خراب یا کم‌فشار، به فرانسه اجازه داد بدون فشار واقعی توپ‌گیری کند و ریتم خود را دوباره بسازد. در سطح والیبال مدرن، سرویس نه فقط ابزار شروع رالی، بلکه سلاحی برای برهم زدن سیستم حریف است؛ جایی که ایران در لحظات کلیدی آن را از دست داد.

در مقابل آمریکا و شکست ۳–۰، مشکل عمیق‌تر به نظر رسید. تیم حریف با دریافت‌های دقیق و پاس‌های سریع، عملاً اجازه نداد ایران در فاز دفاعی فرصت شکل‌گیری بگیرد. اما آنچه بیشتر به چشم آمد، فقدان یک «تمام‌کننده» واقعی در حمله بود. بارها توپ‌های خوب از پاسور به گوشه‌های زمین رسید، اما ضربات نهایی یا با دفاع حریف برگشت داده شد یا فاقد قدرت لازم برای تبدیل شدن به امتیاز مستقیم بود. این همان جایی است که یک آبشارزن کلاس جهانی تفاوت را رقم می‌زند؛ بازیکنی که در امتیازهای ۲۰ به بعد، بتواند بدون وابستگی به شرایط، امتیاز را ببندد.

مسئله اصلی ایران را باید در ترکیب دو ضعف دید: از یک سو ناپایداری سرویس در لحظات فشار و از سوی دیگر نبود ضربه‌زن نهایی در توپ‌های تعیین‌کننده. این دو ضعف در کنار هم باعث می‌شود تیم حتی وقتی جریان بازی را در اختیار دارد، در پایان ست‌ها امتیاز را واگذار کند.

نکته مهم‌تر، جنبه ذهنی ماجراست. تیم‌هایی مثل فرانسه و آمریکا در امتیازات حساس، بازی را مدیریت می‌کنند؛ یعنی ریسک را به حداقل می‌رسانند و تصمیم‌های ساده اما دقیق می‌گیرند. در حالی که ایران گاهی در همین لحظات یا سرویس پرریسکِ بی‌نتیجه می‌زند یا در حمله به دنبال ضربه‌های پیچیده و غیرضروری می‌رود.

والیبال ایران نه در کمبود استعداد، بلکه در کمبود ثبات در لحظات سرنوشت‌ساز و نبود یک تمام‌کننده مطمئن آسیب می‌بیند. تا زمانی که سرویس به یک سلاح پایدار تبدیل نشود و یک آبشارزن قابل اتکا در امتیازات حساس شکل نگیرد، فاصله با تیم‌های تاپ جهان در نتیجه نهایی باقی خواهد ماند. اگر در جریان بازی برتر باشد.