عصرایران- پژوهشهای پزشکی در سالهای اخیر نشان میدهد که چربی تجمعیافته در ناحیه شکم، بهویژه «چربی احشایی» (چربی اطراف اندامهای داخلی)، یکی از مهمترین شاخصهای خطر برای ابتلا به دیابت نوع ۲ است.
بر اساس نتایج مرورهای علمی گسترده و مطالعات جمعیتی، افرادی که دور کمر بیشتری دارند—even در شرایطی که وزن کلی بدنشان در محدوده طبیعی باشد—بیشتر در معرض مقاومت به انسولین و اختلالات متابولیک قرار میگیرند.
متخصصان توضیح میدهند که چربی احشایی از نظر بیولوژیکی فعال است و میتواند با افزایش التهاب در بدن و اختلال در عملکرد انسولین، روند تنظیم قند خون را مختل کند. همین فرآیند در طول زمان میتواند زمینهساز پیشدیابت و در نهایت دیابت نوع ۲ شود.
مطالعات جدید همچنین تأکید میکنند که شاخصهایی مانند دور کمر یا نسبت دور کمر به قد، در بسیاری از موارد پیشبینی دقیقتری نسبت به شاخص توده بدنی (BMI) برای خطر دیابت ارائه میدهند.
با این حال، کارشناسان هشدار میدهند که چربی شکمی تنها یکی از عوامل خطر است و سبک زندگی، ژنتیک، فعالیت بدنی، کیفیت رژیم غذایی و خواب نیز نقش مهمی در ابتلا به دیابت دارند.
جمعبندی پژوهشها در سالهای اخیر نشان میدهد که کاهش چربی شکمی از طریق تغذیه متعادل و فعالیت بدنی منظم، میتواند یکی از مؤثرترین راهکارها برای کاهش خطر دیابت نوع ۲ باشد.
