حسن رشوند در یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت: «دشمن صهیونیستی و آمریکای جنایتکار همدست او باید بدانند که «وحدت ساحات» یک راهبرد چندلایه است، نه یک دستور حمله همگانی که اگر لازم شد دستور حمله همگانی نیز صادر خواهد شد.

در این راهبرد، هر عضو بر اساس توانایی خود عمل می‌کند. یمن در عمق استراتژیک دشمن، شریان اقتصاد دریایی او را فلج می‌کند؛ عراق فشار سیاسی و میدانی را مدیریت می‌کند و ایران نیز پشتیبانی لجستیکی، اطلاعاتی و بازدارندگی راهبردی و اقدام عملیات نظامی را برعهده ‌دارد. 

کما اینکه این دو ساحت (عراق و یمن) با آغاز عملیات موشکی ایران اعلام کردند که با تشدید درگیری‌ها‌، پایگاه‌ها و منافع آمریکا و اسرائیل در معرض حملات آنها قرار خواهد گرفت.

 دشمن ظاهراً از سکوت هدفمند ایران در یک ماه حمله به لبنان دچار خطای محاسباتی شده است.

حملات 24 ساعت گذشته ایران به رژیم صهیونیستی باید به آنها فهمانده باشد که آن سکوت ظاهری هیچ‌گاه به مفهوم غیبت ایران در میدان نبوده است، بلکه راهبری اتاق‌های فرماندهی است که بیش از پیش مصمم‌تر و با کینه‌ای مقدس‌تر فعالیت خود را تازه با عملیات «نصر» از یکشنبه شب به سرزمین‌های اشغالی آغاز کرده است.»