به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، برطبق این پژوهش که توسط تیمی از دانشگاه سائوپائولو در برزیل و دانشگاه اوکلند در نیوزیلند انجام شده است، ناحیه پارافاشیال جانبی مغز (pFL) میتواند تغییرات بیولوژیکی را ایجاد کند که فشار خون را افزایش میدهد.
ناحیه pFL با کنترل تنفس مرتبط است، به ویژه آن بازدمهای پرفشار و عمدی که هنگام ورزش یا هنگام سرفه یا خنده اتفاق میافتد.
محققان در آزمایشهایی که روی موشها انجام شد، دریافتند که این ناحیه میتواند کار دیگری نیز انجام دهد و آن، سفت کردن رگهای خونی است.
محققان میگویند که ترکیب کنترل تنفس و سیگنالینگ رگهای خونی میتواند در برخی موارد باعث فشار خون بالا شود. این ممکن است توضیح دهد که چرا بسیاری از افراد (حدود ۴۰ درصد طبق برخی تخمینها) با وجود مصرف داروهای ضد فشار خون، هنوز فشار خون کنترل نشده دارند.
این مطالعه نشان میدهد که نورونهای ناحیه pFL ممکن است تغییرات در ریتمهای تنفسی که لزوماً قابل توجه نیستند را به افزایش فعالیت در سیستم عصبی سمپاتیک (پاسخ جنگ یا گریز در ما) که به کنترل فشار خون کمک میکند، مرتبط کنند که با تحقیقات قبلی که فشار خون بالا را به مغز و سیستم عصبی مرتبط میدانند، مطابقت دارد.
محققان در مقاله منتشر شده خود مینویسند: با توجه به اینکه حدود ۵۰ درصد از بیماران مبتلا به فشار خون بالا دارای یک جزء نوروژنیک هستند، چالش، درک مکانیسمهای ایجاد تحریک سمپاتیک در فشار خون بالا است.
چنین کشفی، جهتگیری بالینی بسیار مورد نیاز برای استراتژیهای درمانی جدید را فراهم میکند.
چالش بعدی این است که بفهمیم چگونه داروها میتوانند نورونهای pFL را به طور خاص، بدون تداخل با هر چیز دیگری هدف قرار دهند و محققان گزارش میدهند که در اینجا نیز به پیشرفتهایی دست یافتهاند.
اجسام کاروتید، خوشههایی از سلولها هستند که مانند حسگرهای کوچک در گردن عمل میکنند و میتوانند نورونهای pFL را از خارج از مغز تحت تأثیر قرار دهند. محققان معتقدند که هدف قرار دادن این حسگرها میتواند برای کنترل ناحیه pFL کافی باشد.
محققان میگویند: هدف ما هدف قرار دادن اجسام کاروتید است و ما در حال وارد کردن داروی جدیدی هستیم که توسط ما تغییر کاربری داده شده است تا فعالیت اجسام کاروتید را خاموش کند و ناحیه جانبی پارافاشیال را از راه دور و به طور ایمن غیرفعال کند، یعنی بدون نیاز به استفاده از دارویی که به مغز نفوذ میکند.
اگرچه این استراتژی ممکن است آسانتر از نفوذ دارو به مغز به نظر برسد، اما همچنان به آزمایشهای گستردهای نیاز دارد.
این پژوهش در مجله Circulation Research منتشر شده است.
