به گزارش تابناک، آغاز عملیاتهای پیشگیرانه از سوی ایران را میتوان تلاشی برای تغییر محاسبات طرف مقابل دانست؛ اقدامی که با هدف نشان دادن آمادگی برای گسترش دامنه درگیری در صورت ادامه فشارها انجام میشود. در این چارچوب، این پیام منتقل میشود که هیچ حملهای بدون پاسخ نخواهد ماند و هر ضربه میتواند با واکنشی گستردهتر مواجه شود.
حمله به زیرساختهای ایران نیز در این معادله بیشتر به عنوان یک ابزار فشار دیده میشود تا یک عامل تعیینکننده در نتیجه جنگ. وسعت جغرافیایی و توان فنی داخلی میتواند باعث شود چنین حملاتی اثر اجتماعی محدودی داشته باشد و نتواند شرایط داخلی را به شکلی که طراحان آن انتظار دارند تغییر دهد.
تهدیدهای ترامپ را میتوان عاملی در تقویت این نگاه دانست که توافق بدون تضمین واقعی، نمیتواند یک راهحل پایدار باشد. وقتی تهدید نظامی در کنار صحبت از مذاکره قرار میگیرد، طبیعی است که اعتماد به ثبات توافقها کاهش پیدا کند و نگاهها بیشتر به سمت گزینههای مبتنی بر قدرت سوق داده شود.
در چنین فضایی، پذیرش هزینههای جنگ در قالب رسیدن به یک پیروزی قاطع معنا پیدا میکند. این رویکرد نشان میدهد که از این منظر، اگر تقابلی اجتنابناپذیر باشد، باید به شکلی مدیریت شود که نتیجه آن موازنه قدرت را تغییر دهد، نه اینکه صرفا به یک دوره کوتاه از کاهش تنش منجر شود.
