به گزارش خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت:
با فرونشست این جنگ- یا خدای ناخواسته حتی با فرارفت این بحران به شعلههای بیشتر- اگر بیخبرانِ داخلی همچنان آه و اوه و فیس و فوس از شُشهاشان برون دهند و خودتحقیری را با اشاره به تمدن آدمیکُش غربیان ادامه گیرند؛ یا کاخهای شیشهای بادیهنشینان دیروز و حلقهبهگوشان امروز در جنوب خلیجفارس را توی سر خودی بزنند و افاضات اضافه برانند، فقط بایدشان گفت: «اگر چشمانتان را نمیشویید تا جور دیگری ببینید، لااقل زبان در کام کشید و بیش ژاژ نخایید و بیهوده بر زبان نرانید؛ که کوس رسوایی حلقهبهگوشی و شکم و شهوتپرستی از بام خلیجفارس فرو افتاده است.»
نیز پس از فروکش جنگ و سایهافکنی آرامش و عافیت- انشاءالله- بر این مرز و بوم، باید به هوش بود، تا دوباره برخی محافل داخلی به بهانههای صیانت و امثالآن، پنجه بر رخسار مردمان نکشند و این شبهای تابهصبح پایکاربودن مردم را در غبار دیدگان کمسوشان محو نکنند- آنچنان که بعد از جنگ دوازده روزه بعضاً چنان کردند.
میبینید که در دنیای مغربزمین، هرجا سخن از تقبیح ضمنی و کمرنگ؛ ( محکومیت سرش را بخورَد!) از راهاندازی این جنگ است، عمدتاً بر این محور میچرخد، که حاملهای انرژیشان بحرانی شده است؛ یعنی افول زرّادخانههایشان، کارخانههای صنعت و مواد غذاییشان، گرانشدن باک خودروهایشان و... خلاصه ترَکبرداشتن تمتّعات شکم و شهوتشان! تنگه باید باز شود، چون بخشی از انرژیشان از اینجا میگذرد؛ حاشا و کلّا که پر کاهی از شرفشان در مشاهده کشتار کودکان و زنان تکانی بخورَد!
مدرسه میناب هم فعلاً تا اطلاع ثانوی، هم از سوی برخی جماعت بیهویت و تنپرور، هم از سوی مجامع به اصطلاح حقوق بشری، در اینپا و آنپا کردنِ جملاتی است که نه سیخ را بسوزاند و نه کباب را؛ و قاعدتاً آخرالامر در چند جمله شیک و فانتزی، یا با چند دقیقه سکوت و برافروختن چندشاخه شمع وجدانشان را میآسایند.
مخلص کلام:
در جنگ شناختی و در نبرد روایتها، اگر یار شاطر بر رزمندگان نیستیم، بار خاطرِ رنجدیدگان نباشیم. اگر از پستویی در بازار دستمالفروشان، شکوه و گلایهای داریم، قیصریهای را به تاوانش به آتش نکشیم.
دنیای امروز، فرعونیتر از داستانی است که در قرآن خواندهایم؛ که یذبّحون أبناءهم و یستحیون نساءهم. اگر با عصای اژدهاآفرین و نیلشکاف موسا همراه نباشیم، دیر نباشد که به ندای گوساله سامری لبّیک بگوییم- العیاذ بالله!-
۲۳۳۰۲
