به گزارش ایرنا، یوسف حاتمی‌کیا کارگردان سینما گفت: ما را روایت خواهند کرد که این روزها کجا ایستاده‌ایم.

او با انتشار ویدئویی از نادر ابراهیمی که حضورش را در دفاع مقدس روایت می‌کند، نوشت: ما را روایت خواهند کرد که این روزها کجا ایستاده‌ایم.

شهرزاد عبدالمجید بازیگر سینما و تلویزیون هم در یادداشتی که آن را به طور اختصاصی در اختیار خبرنگار ایرنا قرار دارد، نوشت: وطن، گهواره عشق است و جنگ، تاریک‌ترین آزمون. وطن، همان خاکی هست که زیر پای ما آرام می‌گیرد، همان آسمان که بالای سرمان است، همان آب و خونی که در رگ‌هایمان جاری است، وطن تنها یک مکان جغرافیایی نیست بلکه داستان نسل‌هایی است که در آن زندگی کردند، آرزوهایی که به‌هم بافته شده و خاطره‌هایی که در آن ماندگار و جاودانه شدند و جنگ که آزمون نهایی عشق ما به وطنمان است. این جنگ که غم‌انگیزترین فصل تاریخ هر ملت و وطنی است، اوج شجاعت و ایثار را آشکار می‌کند.

وطن‌پرستی در آنجاست که معنای واقعی خودش را نشان می‌دهد؛ زنان و مردان، پیر و جوان، دانشمند و هنرمند، معلم و کارمند، همه و همه در این میدان با توانایی خود می‌ایستند. ایران ما همچون درختی ریشه‌دار و عمیق می‌ایستد و به رشد خود ادامه می‌دهد و جنگ فقط طوفانی است که شاخه‌هایش را می لرزاند. صحبت از وطن که می‌شود بندبند وجود و قلبم برایش می‌تپد و ذره ذره از خاکش را در قلب و چشمانم حفظ می‌کنم.

همچنین مستانه مهاجر تهیه کننده سینما در واکنش به تغییر نام تنگه هرمز از سوی ترامپ نوشت: ما شوخی نداریم، تنگه هرمز ایران پهناور است. تمام!

او اظهار کرد: شوخی شوخی این همه مردن

شوخی شوخی مملکت زیر موشکه

شوخی شوخی تنگه ترامپه

شوخیشم بده

ما شوخی نداریم با هیچ کس تنگه هرمز ایران پهناور تمام ایران جان منه.

️عطا پناهی تهیه‌کننده سینما و تلویزیون هم گفت: ایران روایتِ مردمانی است که بارها آزموده شده‌اند و هر بار، از دلِ سختی‌ها سربلند بیرون آمده‌اند. در چنین روزهایی، اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، امید را می‌شود در رگ‌های همین وطن دید؛ در نفس‌های آرام اما استوار مردم، در دل‌هایی که می‌شکنند اما فرو نمی‌ریزند، و در اراده‌ای که هیچ‌گاه عقب نمی‌نشیند. در این سرزمین، ریشه‌ها عمیق‌تر از آن‌اند که با طوفان از جا کنده شوند.

پیروزی، پایانِ ناگهانی یک مسیر نیست؛ نتیجه‌ی همین ماندن‌ها و ادامه دادن‌هاست. سهمِ کسانی است که در سخت‌ترین لحظات، وطن را نه ترک می‌کنند و نه به فراموشی می‌سپارند، بلکه آن را در دلِ خود زنده نگه می‌دارند و برایش می‌ایستند. تاریخ، در نهایت، به نامِ همین ایستادگی‌ها نوشته می‌شود.