انگلیس با هدایت توماس توخل و با ترکیبی هجومی، از همان ابتدا مالکیت توپ را در اختیار گرفت و تلاش کرد با گردش سریع توپ در نیمه حریف، خط دفاعی فشرده غنا را باز کند. حضور جود بلینگام در مرکز میدان و حرکات مداوم بوکایو ساکا و آنتونی گوردون از کناره‌ها، مهم‌ترین ابزارهای انگلیس برای نفوذ بودند، اما ساختار دفاعی غنا بسیار منظم‌تر از آن بود که به‌سادگی از هم بپاشد.

در سوی مقابل، کارلوس کی‌روش تیمش را با بلوک دفاعی عمیق و فشرده به میدان فرستاده بود؛ رویکردی که عملاً فضای بازی در یک‌سوم دفاعی غنا را به حداقل رساند. خط میانی با دوندگی بالا و فشردگی دائمی، مسیرهای پاس انگلیس را می‌بست و مهاجمان حریف را مجبور به شوت‌های کم‌خطر از فاصله دور می‌کرد.

در نیمه نخست، انگلیس چند بار تا آستانه گلزنی پیش رفت اما واکنش‌های آساره در دروازه غنا و انسجام خط دفاعی، مانع از باز شدن دروازه شد. مهم‌ترین موقعیت نیمه اول روی شوت از راه دور دکلان رایس رقم خورد که با اختلافی کم از کنار دروازه به بیرون رفت.

نیمه دوم با افزایش فشار انگلیس آغاز شد. توخل با تغییرات هجومی سعی کرد جریان بازی را تغییر دهد و تیمش را به گل برساند، اما غنا با هوشمندی تاکتیکی و زمان‌کشی کنترل‌شده، اجازه شکل‌گیری موقعیت‌های خطرناک پیاپی را نداد. هر بار که انگلیس به محوطه جریمه نزدیک می‌شد، یک بازیکن غنایی با تکل یا قطع توپ به‌موقع، حمله را متوقف می‌کرد.

در دقایق پایانی، انگلیس عملاً به حمله همه‌جانبه روی آورد؛ ارسال‌های پیاپی از جناحین، شوت‌های پشت محوطه و حتی ورود مدافعان به فاز هجومی، اما دیوار دفاعی غنا فرو نریخت. کی‌روش که به خوبی ریتم بازی را مدیریت کرده بود، با سازمان‌دهی دقیق تیمش در دقایق حساس، توانست یک امتیاز ارزشمند را برای غنا حفظ کند.

در نهایت سوت پایان داور هندوراسی، هکتور مارتینز، اعلام کرد که تلاش‌های بی‌وقفه انگلیس نتیجه‌ای در بر نداشته و غنا با یک نمایش کاملاً تاکتیکی و منظم، یکی از مهم‌ترین امتیازات خود در این گروه دشوار را به دست آورده است.