به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، روزنامه دی ولت در مطلبی با اشاره به خبر کناره گیری کییر استارمر از سمت نخست وزیری انگلیس حدود دو سال بعد روی کار آمدن نوشت: با اعلام استعفای کییر استارمر، بریتانیا بار دیگر نخست وزیر خود را تنها پس از مدت کوتاهی از دست میدهد.
از سال 2016، نخست وزیران در این کشور تنها توانستهاند برای چند سال یا حتی فقط چند هفته قدرت را در دست داشته باشند.
استارمر کمتر از دو سال است که در این سمت بوده است و حالا کناره گیری کرده و به این ترتیب، به فهرست روسای دولت بریتانیا میپیوندد که تنها چند سال توانستهاند در خانه شماره 10 داونینگ استریت باقی بمانند.
به این ترتیب از سال 2016، انگلیس پس از استارمر، ششمین نخستوزیر خود را خواهد داشت.
استارمر از ژوئیه 2024، پس از رهبری حزب کارگر به پیروزی قاطع در انتخابات، در این سمت بوده است. از آن زمان، میزان محبوبیت او و همچنین محبوبیت حزب حاکم کارگر به شدت کاهش یافته است. وی امروز دوشنبه استعفای خود را اعلام کرد. او قصد دارد تا زمان انتخاب جانشین، نخست وزیر باقی بماند.
سلف وی ریشی سوناک هم از25 اکتبر 2022 تا 5 جولای 2024 نخست وزیر این کشور بوده است.
ریشی سوناک به مدت 619 روز در این سمت خدمت کرد. این سیاستمدار محافظهکار در 25 اکتبر 2022 به عنوان نخستوزیر منصوب شد. اما با وجود عقب افتادن قابل توجه در نظرسنجیها، انتخابات زودهنگام را برای ژوئیه 2024 اعلام کرد که در آن سوناک باخت و استارمر پیروز شد. در آن زمان برای اولین بار در 14 سال گذشته، محافظهکاران دیگر دفتر نخستوزیری را در اختیار نداشتند.
لیز تراس، سلف سوناک هم از 6 سپتامبر 2022 تا 25 اکتبر همان سال سکان نخست وزیری انگلیس را در دست گرفت.
این سیاستمدار محافظهکار تنها پس از شش هفته از سمت خود استعفا داد. تراس از سال 1834، کوتاهترین دوره نخستوزیری زن در این کشور را داشت.
بوریس جانسون هم از 24 جولای 2019 تا 6 سپتامبر 2022 نخست وزیر انگلیس بود.
بوریس، حامی برگزیت، در ژوئیه 2019 نخست وزیر شد و اندکی پس از آن در یک انتخابات زودهنگام، بزرگترین اکثریت را برای حزب محافظهکار از سال 1987 به دست آورد. چندین رسوایی، مانند مهمانیهایی که اعضای دولت در دوران قرنطینه کووید-19 برگزار کردند، در نهایت او را مجبور به استعفا کرد.
ترزا می هم از 13 جولای 2016 تا 24 جولای 2019 سکان نخست وزیری در این کشور را در دست گرفت.
ترزا می پس از رأیگیری برگزیت بریتانیا، جای دیوید کامرون را گرفت.
وی در سال 2017 برای تضمین یک قدرت قوی برای مذاکرات با بروکسل، انتخابات زودهنگام برگزار کرد، اما اکثریت مطلق خود را از دست داد. دوران نخستوزیری می با هرج و مرج سیاسی داخلی زیادی همراه شد که در نهایت منجر به سقوط دولت وی شد.
انتهای پیام/
