به گزارش خبرگزاری تسنیم از زنجان،ماه محرم که از راه می‌رسد، حال و هوای شهر تغییر می‌کند. پرچم‌های سیاه بر سردر خانه‌ها و مغازه‌ها برافراشته می‌شود و صدای نوحه و مرثیه در کوچه‌ها می‌پیچد. در این میان، برخی آیین‌ها برای مردم زنجان تنها یک مراسم نیستند؛ بلکه بخشی از خاطره جمعی و هویت معنوی شهر به شمار می‌روند. دسته عزاداری مسجد عباسیه، که در میان مردم با نام «چلچراغ» شناخته می‌شود، یکی از همان آیین‌هایی است که سال‌هاست با نام محرم در زنجان گره خورده است.

از ساعاتی پیش از آغاز حرکت دسته، اطراف مسجد عباسیه آرام‌آرام پر از جمعیت می‌شود. پیرمردهایی که سال‌هاست در این دسته سینه زده‌اند، در گوشه‌ای ایستاده‌اند و به جمعیت نگاه می‌کنند؛ جوانانی که پرچم‌ها را آماده می‌کنند، نوجوانانی که برای نخستین بار در صفوف عزاداران می‌ایستند و کودکانی که دست در دست پدرانشان آمده‌اند تا از همان سال‌های نخست زندگی با نام حسین(ع) آشنا شوند.

با آغاز مراسم، صدای طبل‌ها سکوت کوچه‌های قدیمی را می‌شکند. مداحان اهل‌بیت(ع) با صدایی اندوهگین نوحه را آغاز می‌کنند و صفوف عزاداران آرام‌آرام به حرکت درمی‌آید. سینه‌ها با ریتمی واحد به صدا درمی‌آید و نام «یا حسین» در فضا طنین می‌اندازد؛ نامی که قرن‌هاست دل‌های عاشقان را به هم پیوند داده است.

دسته عباسیه در میان مردم زنجان به نام «چلچراغ» شناخته می‌شود؛ نامی که خود روایتگر روشنایی و شور این مراسم است.؛ نامی که با گذر زمان ماندگار شد و امروز نیز همچنان با همین عنوان شناخته می‌شود.

وقتی دسته در کوچه‌ها و خیابان‌ها حرکت می‌کند، بسیاری از مردم از خانه‌ها بیرون می‌آیند. برخی کنار خیابان می‌ایستند و برخی نیز به جمع عزاداران می‌پیوندند. از پنجره‌ها و پشت‌بام‌ها نیز نگاه‌هایی دیده می‌شود که با اشک و اندوه حرکت دسته را دنبال می‌کنند. در چهره‌ها می‌توان ترکیبی از غم، عشق و احترام را دید؛ گویی هرکس در دل خود روایتی از کربلا را مرور می‌کند.

در صفوف عزاداران، زمان معنا و مفهوم دیگری پیدا می‌کند. پیرمردی که عصا به دست در صف ایستاده، شاید ده‌ها سال است که در همین دسته حضور دارد. چند قدم آن‌طرف‌تر نوجوانی ایستاده که هنوز صدای سینه‌زدنش با هیجان نوجوانی همراه است. اما در میان همه این تفاوت‌ها، یک چیز مشترک است؛ دل‌هایی که برای امام حسین(ع) می‌تپد.

نوحه‌ها یکی پس از دیگری خوانده می‌شود و هر بیت، روایت تازه‌ای از کربلا را در دل‌ها زنده می‌کند؛ از تشنگی کودکان خیمه‌ها تا رشادت‌های حضرت ابوالفضل العباس(ع) و غربت امام حسین(ع) در ظهر عاشورا. هر بار که نام حسین(ع) بر زبان مداح جاری می‌شود، صدای سینه‌زنی بلندتر می‌شود و اشک‌های بیشتری بر گونه‌ها جاری می‌گردد.

برای بسیاری از مردم زنجان، حضور در دسته چلچراغ عباسیه تنها یک حضور ساده در مراسم عزاداری نیست؛ نوعی عهد و دلبستگی است که از سال‌های دور در دل‌ها شکل گرفته است. بسیاری از عزاداران می‌گویند از کودکی در این دسته حضور داشته‌اند؛ زمانی که در کنار پدر یا پدربزرگ خود در صفوف عزاداران می‌ایستادند و اکنون همان مسیر را با فرزندانشان ادامه می‌دهند.

با حرکت دسته در خیابان‌ها، صدای «یا حسین» در فضا می‌پیچد و گویی شهر برای لحظاتی در سکوتی آمیخته با اندوه فرو می‌رود. مغازه‌ها نیمه‌باز می‌مانند و بسیاری از رهگذران برای لحظاتی می‌ایستند تا عبور این کاروان عزاداری را تماشا کنند.

در طول مسیر، خادمان هیئت نیز بی‌وقفه مشغول خدمت هستند؛ برخی نظم دسته را حفظ می‌کنند، برخی پرچم‌ها را هدایت می‌کنند و برخی دیگر برای عزاداران آب و پذیرایی فراهم می‌کنند. همه در تلاش‌اند تا این آیین به بهترین شکل برگزار شود؛ آیینی که برای مردم این شهر تنها یک مراسم نیست، بلکه بخشی از عشق و ایمان آنان است.

کم‌کم که مراسم به لحظات پایانی نزدیک می‌شود، هنوز صدای سینه‌زنی در فضا شنیده می‌شود و جمعیت همچنان همراه دسته حرکت می‌کند. بسیاری از عزاداران در سکوت اشک می‌ریزند و برخی زیر لب دعا می‌کنند.

دسته عزاداری عباسیه، همان «چلچراغ» قدیمی، سال‌هاست که در دل محرم زنجان می‌درخشد. چراغی که نه تنها خیابان‌ها، بلکه دل‌های مردم این شهر را روشن می‌کند؛ چراغی که هر سال با نام حسین(ع) روشن می‌شود و با اشک عزاداران تا سال بعد در دل‌ها باقی می‌ماند.

گفتنی است؛دسته عباسیه که به «چلچراغ» معروف است، یکی از قدیمی‌ترین و شاخص‌ترین دسته‌های عزاداری شهر زنجان به شمار می‌رود. این دسته در شب هفتم محرم از مسجد عباسیه، در محله «دگرمان ارخی» زنجان، به حرکت درمی‌آید و عاشقان حسینی را تا مسیر امامزاده سید ابراهیم همراهی می‌کند.

نام «چلچراغ» هم از نماد اصلی این دسته گرفته شده: یک چلچراغ بزرگ که با فانوس‌های نفتی ساخته می‌شود و به یاد حضرت ابوالفضل (ع)، 72 شهید کربلا و اسارت حضرت زینب (س) در پیشاپیش دسته حرکت داده می‌شود.

انتهای پیام/