برخلاف دوربین های دیجیتال، این غول های فیلمبرداری باید نوارهای عظیم فیلم 70 میلیمتری را با سرعت بالا و فریم به فریم از داخل دوربین عبور دهند؛ فرایندی که صدایی مکانیکی و مداوم تولید می‌کند و کار فیلمبرداری صحنه های دیالوگ محور را دشوار می‌سازد. صدای این دوربین ها آنقدر زیاد است که عوامل فیلمسازی اغلب مجبور می‌شوند برای ضبط دیالوگ ها راه حل های ویژه‌ای پیدا کنند؛ از استفاده از تجهیزات صدابرداری خاص گرفته تا جانمایی دقیق میکروفون ها و در برخی موارد ضبط مجدد دیالوگ‌ها در مرحله پس از تولید. با وجود این مشکل، فیلمسازان همچنان عاشق IMAX هستند. دلیل آن هم ساده است: کیفیت تصویر خیره کننده. این دوربین ها جزئیاتی را ثبت می‌کنند که به فیلم‌ها ظاهری عظیم و چشمگیر می‌دهد.

برای دهه‌ها، کیفیت بی‌نظیر تصویر IMAX آنقدر ارزشمند بوده که فیلمسازان حاضر شده‌اند بزرگ‌ترین نقطه ضعف آن را تحمل کنند: صدایی که بیشتر به یک دستگاه صنعتی شباهت دارد تا یک دوربین فیلمبرداری. کریستوفر نولان در آثارش بارها از این فرمت استفاده کرده است، اما جالب است بدانید که IMAX برای فیلم The Odyssey نسل جدیدی از دوربین های 65/70 میلیمتری خود را توسعه داد. این دوربین ها سبک تر و حدود 30 درصد کم صداتر از مدل های قبلی هستند.