چون آسمان کند کمر کینه استوار
کشتی نوح بشکند از موجه ی بحار

خون شفق ز پنجه خورشید می چکد
از بس گلوی تشنه لبان را دهد فشار

درچاه سرنگون فکند ماه مصر را
یعقوب را سفید کند چشم انتظار

پور ابوتراب جگر گوشه رسول
طفلی که بود گیسوی پیغمبرش مهار

روزی که پا به دایره ی کربلا نهاد
بشنو چه ها کشید ز چرخ ستم شعار

از زخم تیر بر بدن نازنین او
صد روزن از بهشت برین گشت آشکار

اول لبی که بوسه گه جبرئل بود
بی آب شد ز سنگ دلی های روزگار

رنگین ز خون شدست ز بی رویی سپهر
رویی که می گذاشت برو مصطفی عذار

طفلی که ناقـة الله او بود مصطفی
خصم سیاه دل شده بر سینه اش سوار

عیسی در آسمان چهارم گرفت گوش
پیچید بس که نوحه در این نیلگون حصار

نتوان سپهر را به سر انگشت برگرفت
چون نیزه بر گرفت سر آن بزرگوار

از بس که طائران هوا خون گریستند
از ماتم تو روی زمین گشت لاله زار

خضر و مسیح را به نفس زنده می کند
آنها که در رکاب تو کردند جان نثار

چون خاک کربلا نشود سجده گاه عرش
خون حسین ریخت بر آن خاک مشکبار