همین سرگردانی سیاسی است که امروز احمدی‌نژاد را به شخصیتی قابل مصادره تبدیل کرده است؛ شخصیتی که روزی خود را پرچمدار نابودی اسرائیل معرفی می‌کرد و امروز نامش در گزارشی غربی به‌عنوان گزینه مطلوب اسرائیل مطرح می‌شود. این همان «عاقبت محمود» است؛ سرنوشتی که نشان می‌دهد سیاست‌ورزی مبتنی بر هیجان، شعار و تنش، می‌تواند در نهایت سیاستمدار را به نقطه‌ای برساند که حتی مخالفان دیروزش نیز او را ابزاری مناسب برای سناریوهای خود ببینند.عاقبت مردی که می گفت هولوکاست وجود ندارد و اسراییلی ها روی سخنانش پاس گل می دادند و دردهه های بعد در مقابل جنایت غزه نیز سکوت می کرد امروز نیز در سکوت طولانی خود، سوژه گزارش و گمانه زنی درباره آینده سیاسی عجیبش می شود.

 به همین دلیل است که می‌توان از تعبیر تاریخی «عاقبت محمود» برای توصیف این سرنوشت سیاسی استفاده کرد؛ اصطلاحی که در ادبیات و حافظه تاریخی ایرانیان، اشاره‌ای کنایه‌آمیز به فرجام سلطان محمود غزنوی دارد. سلطان مقتدری که روزگاری نماد قدرت و هیبت بود اما در نهایت، شکوه سیاسی‌اش فرو ریخت و آنچه باقی ماند، بیشتر روایت قضاوت تاریخ درباره او بود تا عظمت دوران سلطنتش.کنایه‌ای از ناپایداری قدرت و فرجام تلخ سیاست‌ورزی مبتنی بر هیاهو و اقتدار ظاهری.