به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، در پی حمایتهای پدرو سانچس نخستوزیر اسپانیا از ایران در جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل با ایران، نجمه شبیری پژوهشگر و (هیسپانیست) دانشیار رشته زبان اسپانیایی دانشگاه علامه طباطبائی یادداشتی با عنوان «چه کسی میداند چرا و به کجا میبردت این جهان؟» خطاب به نخستوزیر اسپانیا نوشته که برای انتشار در اختیار تابناک قرار گرفته است.
مشروح ایننوشتار را در ادامه میخوانیم:
در یکی از این دیروزهای دور، این جهان، مسیر زندگیم و خواسته هایم مرا با چمدانی زرشکی رنگ و تمام معصومیت یک دختر نوجوان ایرانی، در مرکزی ترین نقطه مادرید و در کنار میدان زیبای سُل تحویل هتل آستوریاس داد. داستانش مفصل است. چرا اسپانیا و چرا مادرید دوست داشتنی؟ ایرانی بودن پس از انقلاب هزینه بر شده بود. امریکا؟ نه، آنجا نه. انگلیس، و غیره نیز هم.
چنین و چنین اسپانیای خونگرم دخترک نوجوانی را در آغوش گرفت. میرفتم تا بیاموزم، از جهان دیگری.
فراگیری زبان با آشنایی مردم خونگرم توامان شد، دانشگاه و ادبیات و تاریخ، از هشتصد سال همزیستی با مسلمانان، اشعار متاثر از آن و بسیار شباهتها برایم گفت.
دربهای دانشگاه ۶۰۰ ساله کمپلوتنسه برویم گشوده شد، استاد دیدم و چه اساتیدی!
اونمونو دیگر "درد جاودانگیش" را به جانم ریخته بود و سودای آن مرا به قلمرو ادیبانی از «گونگورا» تا «سانتا ترسا» و «سان خوان» و «نود و هشتی»ها و «بیست و هفتی» ها برد.
«دُن گارسیا دِ سیلوا ای فیگه روآ » در هشت نسخه خطی از ارتباط ایران و اسپانیا از قرن هفدهم، مرا هر روز به خاک وطن دومم مرتبط تر میکرد. رساله دکتریم در همین روابط دوستانه در چهارم جولای ۱۹۹۸ در سالن کمپلوتنسه دوست داشتنیم قرائت شد و پنجم جولای به عنوان احتمالا نخستین هسپانیست (دانشیار) ایرانی به خاک تهران پای نهاده و دیگر من بودم و گچ و تخته و کلاس و اسپانیا و اسپانیایی که از قلمم سرریز شد.
امروز، زمانی که دشمنان بشر و فرهنگ بر سرمان بمب می ریزند، نخست وزیر موطن دومم، برخلاف عمال اسلامی و مسیحی دیگر ممالک جهان، مرا به نجوا گفت چرا سرنوشت مرا به آن کشور دوست داشتنی برده بود.
ممنون آقای نخست وزیر!
ممنون آقای پدرو سانچس!
(Viva Irán- Viva España)
