به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، مهدی مقسومی مدیر اجرایی چیدمان «کفشهای جامانده/به یاد یاسمینهای میناب» درباره ایده این چیدمان میدانی توضیح داد: این چیدمان میدانی که از روز یکشنبه ۳۰ فروردین همزمان با میلاد حضرت معصومه (س) و آغاز دهه کرامت آغاز شده است، تا روز جمعه ۴ اردیبهشت ادامه دارد. این برنامه در فضای ایوان انتظار میدان ولیعصر (عج) و با الهام از حالوهوای آشنای صبحگاه دانشآموزی شکل گرفته است؛ جایی که کفشها نه بهصورت پراکنده، بلکه همچون صفی منظم از دانشآموزان، آرام و بیصدا در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند. درون هر کفش، شاخهای گل گذاشته شده است تا نماد گلهای پرپر شده در این جنایت جنگی هولناک باشد.
این هنرمند بیان کرد: در میانه این صفهای منظم، خلأیی دیده میشود؛ جای خالی یک جفت کفش که بیش از هر چیز به چشم میآید. در این نقطه، شمعدانی سرخرنگی قرار گرفته که نشانهای برای یادبود کودک شهید مفقودالاثر، ماکان نصیری است. این جای خالی، نه صرفاً یک عنصر بصری، بلکه لحظهای از سکوت است؛ مکثی که مخاطب را با غیاب یک کودک و ناتمامماندن مسیر زندگی او مواجه میکند.
وی ادامه داد: چیدمان «کفشهای جامانده» در امتداد کنشهای نمادینی است که در سالهای اخیر در نقاط مختلف جهان برای یادآوری وضعیت کودکان در مناطق درگیر جنگ شکل گرفتهاند. ما تلاش کردهایم این روایت جهانی را با یک تجربه بومی پیوند بزنیم و نشان دهیم که مسئله خشونت علیه کودکان، محدود به یک جغرافیا نیست.
مدیر اجرایی این برنامه با اشاره به جانباختن ۱۶۸ کودک، معلم، اولیا و کادر مدرسه در جریان حمله به مدرسه «شجره طیبه»، اظهار کرد: این رخداد، یکی از تلخترین مصادیق نقض حقوق کودکان در بستر منازعات است و ما در این اجرا تلاش کردهایم با زبان تصویر، این فقدان را بازنمایی کنیم.
وی همچنین با اشارهای کلی به وضعیت کودکان در دیگر مناطق درگیر جنگ، از جمله غزه و لبنان گفت: واقعیت این است که در سالهای اخیر، کودکان در مناطق مختلفی از جهان در معرض خشونتهای گسترده قرار گرفتهاند. این برنامه تلاشی است برای یادآوری این واقعیت که حقوق کودکان در جنگ، همچنان یکی از جدیترین دغدغههای انسانی در سطح بینالمللی است، که به طور مکرر در طول ادوار تاریخ توسط رژیم کودک کش صهیونی و ارباب آن آمریکای جنایتکار نقص شده است.
مقسومی در پایان تأکید کرد: هدف ما از این چیدمان صرفا یک اقدام نمادین نیست، بلکه ایجاد فضایی برای تأمل، گفتوگو و یادآوری مسئولیت جمعی در قبال کودکانی است که در اثر تجاوز جنگ طلبان به کشورهای متعهد به حقوق کودکان و صلح دوستی، فرصت ادامه مسیر زندگی از آنها گرفته شده است.
