شاید یک وعده فستفود، غذای سرخکرده یا خوراک پرچرب در نگاه اول فقط «سنگین» به نظر برسد، اما اثر آن فراتر از احساس سیری یا سوءهاضمه است.
به گزارش خبرآنلاین، پژوهشهای جدید نشان میدهد بدن بعد از مصرف یک وعده غذای پرچرب، وارد وضعیتی از التهاب موقتی اما قابلتوجه میشود؛ وضعیتی که میتواند ساعتها ادامه پیدا کند.
حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه پس از مصرف غذای پرچرب، سطح چربیهای خون (بهویژه تریگلیسریدها) افزایش مییابد. این افزایش، سلولهای ایمنی را تحریک میکند تا مولکولهای التهابی آزاد کنند. در این مرحله، بدن غذا را نه فقط بهعنوان انرژی، بلکه بهعنوان یک «عامل استرسزا» پردازش میکند.
مطالعات نشان میدهد نشانگرهای التهابی مثل CRP و اینترلوکینها معمولاً بین ۳ تا ۵ ساعت پس از مصرف غذای پرچرب به بالاترین سطح خود میرسند. در این بازه، عملکرد رگها مختل میشود، حساسیت به انسولین کاهش مییابد و بدن در حالت آمادهباش باقی میماند.
در افراد سالم، التهاب ناشی از یک وعده پرچرب میتواند تا حدود ۶ ساعت ادامه داشته باشد. اما در افرادی که کمتحرک هستند، اضافهوزن دارند یا مقاومت به انسولین دارند، این وضعیت حتی تا ۸ ساعت یا بیشتر هم گزارش شده است. یعنی عملاً بخش بزرگی از روز، بدن در حالت التهاب خفیف به سر میبرد.
خوردن یک وعده غذای پرچرب بهتنهایی اصل ماجرا نیست. مسئله زمانی جدی میشود که این الگوی غذایی هر روز تکرار شود. در این حالت، التهاب موقتی به التهاب مزمنِ بیصدا تبدیل میشود؛ عاملی که با بیماریهای قلبی، دیابت نوع ۲، اختلالات هورمونی و حتی افسردگی ارتباط مستقیم دارد.
ترکیب غذای پرچرب با فیبر (سبزیجات، سالاد)، مصرف آنتیاکسیدانها (مثل لیمو، سبزیهای تازه) و حتی یک پیادهروی ۱۵ تا ۲۰ دقیقهای بعد از غذا میتواند شدت و مدت التهاب را کاهش دهد.
در واقع بدن هر وعده غذایی را «به خاطر میسپارد»؛ و اگر این خاطره، بارها پرچرب و سنگین باشد، اثرش دیر یا زود خودش را نشان میدهد.
منبع: ncbi
