به گزارش ایسنا، روزالین ساسمن یالو که ۲۸ تیر سال ۱۹۲۱ در برانکس جنوبی متولد شد، از محرومیت‌های خانواده‌اش دلسرد نشد. اگرچه والدینش دبیرستان را تمام نکرده بودند، اما او مصمم بود که مدرک دانشگاهی بگیرد. اگرچه خانه‌اش کتاب‌های کمی داشت، اما او دائماً مطالعه می‌کرد.

او در تمام دروس دانشگاهی سرآمد بود، اما اواسط دهه ۱۹۳۰ دوران هیجان‌انگیزی برای فیزیک، به ویژه فیزیک هسته‌ای بود و یالو شیفته آن شد. هنگامی که زندگینامه ماری کوری را خواند و در یک کنفرانس که توسط انریکو فرمی در مورد شکافت هسته‌ای برگزار شده بود، شرکت کرد، مجذوب آن شد.

یالو، دختری باهوش اما فقیر از شهر نیویورک، در کالج هانتر، یک کالج رایگان زنانه با رقابت بالا، تحصیل کرد. والدینش برای تحصیل او در رشته آموزش و معلم شدن مانند دیگر دختران جوان فرهیخته هم دوره‌اش، مبارزه کردند. اما او می‌خواست فیزیکدان شود، بنابراین در عوض اولین دانشجوی رشته فیزیک هانتر شد و به زودی و با افتخار فارغ‌التحصیل شد.

اگر می‌خواهیم مشکلات فراوانی که ما را احاطه کرده، حل کنیم، جهان نباید از دست دادن نیمی از استعدادهایش را تحمل کند. یالو

اما برنامه‌های تحصیلات تکمیلی مشتاق اعطای دستیاری به زنان نبودند و او نمی‌توانست هزینه مدرک را بپردازد. بنابراین او در ازای شرکت در کلاس‌ها، به عنوان منشی یک زیست‌شیمی‌دان در دانشگاه کلمبیا مشغول به کار شد.

یالو کمی بعد، زمانی که ایالات متحده به جنگ پیوست و دانشمندان مرد برای جنگ ثبت نام کردند، به موفقیت رسید. در سال ۱۹۴۱، یالو دستیاری در دانشکده مهندسی دانشگاه ایلینوی در شامپاین-اوربانا را پذیرفت. در یک دانشکده ۴۰۰ نفره، او تنها زن بود. او دکترای خود را در رشته فیزیک هسته‌ای گرفت و یاد گرفت که چگونه تجهیزاتی را برای اندازه‌گیری مواد رادیواکتیو بسازد و استفاده کند. یالو در سن ۲۶ سالگی، در نیویورک، به بیمارستان اداره امور کهنه سربازان در برانکس پیوست تا سرویس رادیوایزوتوپ را توسعه دهد، بخشی که کاربردهای پزشکی ایزوتوپ‌های رادیواکتیو را بررسی می‌کرد. او کمد یک سرایدار را به اولین آزمایشگاه خود تبدیل کرد.

در همین حال، یالو در حال تثبیت زندگی خانوادگی خود نیز بود. او در حالی که در اداره امور کهنه سربازان کار می‌کرد، از همسرش، آرون یالو که در دوران تحصیلات تکمیلی با او آشنا شده بود، دو فرزند داشت. او قاطعانه معتقد بود که زنان می‌توانند هم شغل داشته باشند و هم خانواده.

او می‌گفت که تنها تفاوت بین مردان و زنان در علم این است که زنان بچه‌دار می‌شوند. این امر کار را برای زنان در علم دشوارتر می‌کند، اما این صرفا چالش دیگری است که باید بر آن غلبه کرد. وقتی او در اداره امور کهنه سربازان بود، طبق سیاست، زنان باید پس از پنج ماه بارداری آنجا را ترک می‌کردند. او این موضوع را نادیده گرفت.

در سال ۱۹۵۰، سلیمان برسون به تیم کوچک او در اداره امور ایثارگران پیوست و همکاری تحقیقاتی ۲۲ ساله خود را با یالو که در آن زمان ۲۹ ساله بود، آغاز کرد. یالو و برسون ابتدا تلاش کردند از رادیوایزوتوپ‌ها برای تخمین دقیق‌تر حجم خون استفاده کنند. خیلی زود آنها روش‌های خود را روی انسولین به کار بردند.

انسولین موضوع جذابی برای تحقیق بود، زیرا به دست آوردن شکل خالص آن آسان بود و کار با آن نسبت به سایر هورمون‌ها آسان‌تر بود. اما یالو به یک دلیل شخصی نیز به انسولین جذب شد: شوهر خودش به دیابت مبتلا بود. برای شروع، یالو و برسون ید رادیواکتیو را به مولکول‌های انسولین متصل کردند و مقادیر بسیار کمی از انسولین برچسب‌گذاری شده با رادیواکتیو را به داوطلبان، از جمله خودشان، تزریق کردند.

در طول چند ساعت، آنها نمونه‌های خون مکرری گرفتند تا سرعت متابولیزه شدن و خروج انسولین از جریان خون را تعیین کنند. یالو و برسون با استفاده از این تکنیک دریافتند که افراد مبتلا به دیابت نوع II قادر به پردازش انسولین نیستند، نه به این دلیل که فاقد این هورمون هستند، بلکه به این دلیل که بدن آنها آنتی‌بادی تولید می‌کند که آن را رد می‌کند.

این یک کشف بزرگ برای درمان دیابت بود. اما کشفی حتی بزرگتر برای آینده تحقیقات پزشکی بود. روش یالو و برسون یعنی استفاده از مواد دارای برچسب رادیواکتیو برای اندازه‌گیری آنتی‌بادی‌های تولید شده توسط سیستم ایمنی، تحقیقات زیستی را در سطح کاملا جدیدی امکان‌پذیر کرد. رادیوایمونواسی یا همانطور که آنها آن را RIA می‌نامیدند، می‌توانست غلظت‌های بسیار کم مواد را تشخیص دهد، بسیار کمتر از همیشه.

رادیوایمونواسی به پزشکان اجازه داد تا اندازه‌گیری‌های بسیار دقیق‌تری، تا یک میلیاردم گرم، انجام دهند و فقط هورمون‌ها نبودند. یالو در سخنرانی نوبل سال ۱۹۷۷، بیش از ۱۰۰ ماده زیستی از جمله هورمون‌ها، داروها، ویتامین‌ها، آنزیم‌ها، ویروس‌ها، پروتئین‌های غیرهورمونی و موارد دیگر را فهرست کرد که می‌توان با استفاده از رادیوایمونواسی آن را اندازه‌گیری کرد. این روش برای همه چیز استفاده می‌شود، از تعیین دوز مناسب آنتی‌بیوتیک‌ها و غربالگری ویروس هپاتیت گرفته تا درمان زوج‌هایی که با ناباروری دست و پنجه نرم می‌کنند. این فهرست ادامه دارد. همه اینها به این دلیل امکان‌پذیر شده است که روزالین یالو اجازه نداد تعصب، او را از مسیرش منحرف کند. همانطور که یالو می‌گوید: مشکل تبعیض به خودی خود تبعیض نیست، بلکه این است که افرادی که مورد تبعیض قرار می‌گیرند، خود را درجه دو می‌دانند.

انتهای پیام