خبرگزاری تسنیم ـ مینا صدیقیان| یکی به من بگه خواب است… یکی بگه این همه دلتنگی خواب است… دلم پر از حرف است، خبر بده که آقا سالم است…؛ اینها فقط زمزمههای یک دل نیست؛ روایت جمعی از دلهایی است که در مسیر وداع با رهبر شهید، از صحن دانشگاه تا مصلی تهران، راهی یک سفر متفاوت شدهاند؛ سفری که نه در تقویمهای اداری میگنجد و نه در قالب یک برنامه عادی دانشگاهی قابل تعریف است.
کاروان پیادهروی دانشگاهیان استان البرز، در روزهای منتهی به مراسم وداع و تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب اسلامی، حرکت خود را از فضای دانشگاه آغاز کرد؛ حرکتی که به گفته برگزارکنندگان، تنها یک اعزام نبود، بلکه ترسیم یک مسیر عاشقی از محیط علم تا میدان وفاداری بود.
دانشجویان، اساتید و کارکنان دانشگاه، با کولههایی که اینبار نه فقط بار سفر، بلکه بار دلتنگی را حمل میکردند، قدم در مسیری گذاشتند که مقصدش تنها یک نقطه جغرافیایی نبود؛ مقصد، «حضور در تاریخ» بود.
یکی از دانشجویان میگوید: نمیتوانستیم در خوابگاه و کلاس بمانیم. این داغ، داغی نیست که سرد شود. آمدیم تا کمی از این غم را با حضورمان سبک کنیم.
برگزارکنندگان این حرکت میگویند برنامه پیادهروی از حدود چهار روز پیش طراحی شده بود؛ مسیری نمادین که قرار بود نشان دهد پیوند دانشگاه و مردم با آرمانهای انقلاب، صرفاً در شعار خلاصه نمیشود.
یکی از اعضای کاروان در اینباره میگوید: هدف ما این بود که پیام روشنی به مردم ایران و جهان بدهیم؛ اینکه ما تا آخرین لحظه پشت رهبر و آرمانهای انقلاب هستیم و حتی در وداع با پیکر ایشان نیز، این مسیر را تنها نمیگذاریم.
در میان جمعیت، چهرههای مختلفی دیده میشود؛ دانشجویانی که برخی با خانواده آمدهاند، برخی با دوستان و برخی نیز تنها اما با قلبی مشترک در این مسیر قدم گذاشتهاند.
یکی از دانشجویان میگوید: با مادرم و برادرم آمدهام. احساس کردم این حداقل کاری است که میتوانم انجام دهم. کسی که 37 سال برای کشور تلاش کرده، حقش است که در آخرین بدرقه تنها نباشد.
دانشجوی دیگری نیز با بغض اضافه میکند: آرزوی دیدار داشتم… نشد، اما این آخرین حضور را از دست ندادم.
در کنار این حرکت دانشجویی، حدود 20 موکب درمانی نیز در مسیر استقرار یافتهاند؛ موکبهایی که با حضور دانشجویان، اساتید و کادر سلامت دانشگاهی، خدمات درمانی و امدادی به کاروان ارائه میکنند.
یکی از نیروهای امدادی توضیح میدهد: با تجهیزات کامل در مسیر حضور داریم. هدف این است که این حرکت معنوی، بدون دغدغه و با آرامش کامل طی شود.
این کاروان، تنها یک حرکت داخلی دانشگاهی نیست؛ برگزارکنندگان آن معتقدند این حضور، حامل یک پیام فراتر است؛ پیام انسجام، وفاداری و استمرار مسیر انقلاب.
یکی از دانشجویان در اینباره میگوید: این حضور یک پیام روشن دارد؛ اینکه ما پشت این پرچم ایستادهایم. این یک مشت محکم است بر دهان یاوهگویان داخلی و خارجی.
وی در ادامه، با اشاره به نقش تاریخی دانشگاهها، تأکید میکند: دانشگاهها مبدا تحول هستند. اگر دانشگاه حرکت کند، مردم هم پشت آن میآیند. این همان مسیری است که امام از آن سخن گفتند.
در میان نوای حماسی و زمزمههای احساسی، کاروان آرامآرام مسیر خود را ادامه میدهد؛ مسیری که برای بسیاری از اعضای آن، تنها یک راهپیمایی نیست، بلکه روایتی شخصی از ایمان، دلدادگی و مسئولیت تاریخی است.
یکی از دانشجویان زیر لب میخواند: ای رهبرم… میروی، اما دل ما با توست… و اینگونه، از صحن دانشگاه تا مصلی تهران، روایتی شکل گرفته که در حافظه جمعی این نسل باقی خواهد ماند؛ روایتی از نسلی که به تعبیر خودشان، تاریخ را فقط نخواند، بلکه آن را زندگی کرد.
انتهای پیام/
