گوگل در مقالهای جذاب از بخش طراحی خود، جزئیات قابلتوجهی را درباره سیستم طراحی «Glimmer» در سیستمعامل اندروید XR منتشر کرده است که به طور اختصاصی برای عینکهای هوشمند مجهز به هوش مصنوعی و نمایشگرهای شفاف توسعه یافته است.
اولین نکته کلیدی که گوگل در مقاله خود برای درک عملکرد این عینکها بیان کرده، این است که برخلاف تصور عموم، رابط کاربری مستقیماً روی سطح لنز ظاهر نمیشود؛ بلکه تصاویر در عمق ادراکی حدود یک متری کاربر منعکس میشوند و فضای نمایش نیز به صورت یک مربع محدود است.
گوگل برای توصیف این تجربه پیشنهاد میکند دست خود را در فاصله یک دست از صورت قرار داده و روی انگشتان خود تمرکز کنید؛ در این حالت متوجه میشوید که محیط پشت دست شما از فوکوس خارج میشود. در واقع کاربر برای خواندن هر محتوایی باید تمرکز خود را آگاهانه از دنیای واقعی (مانند چهره یک دوست یا منظره خیابان) به این صفحه مجازی در فاصله یک متری تغییر دهد.
در حوزه انیمیشن و حرکت، گوگل به این نتیجه رسیده است که حرکات نباید حواسپرتکن یا اضافی باشند. آزمایشهای این شرکت نشان داده که انتقالهای تصویری معمولی (حدود ۵۰۰ میلیثانیه) در این نمایشگرها بیشازحد سریع به نظر میرسند و بهجای جلب توجه آرام، ناگهان در مقابل چشم کاربر ظاهر میشوند.
بههمیندلیل، سیستمعامل اندروید XR برای نوتیفیکیشنهای ورودی از یک انتقال دو ثانیهای استفاده میکند که طی آن، یک دایره کوچک (حاوی تصویر پروفایل) به آرامی به شکل یک کپسول بزرگتر تغییر حالت میدهد.
خوانایی متن نیز از دیگر اولویتهای اصلی بوده است. گوگل از فونت «Google Sans Flex» استفاده کرده که در آن ابعاد اپتیکال حروف برای فاصله یک متری بهینه شدهاند. در این نسخه، فضاهای خالی داخل حروفی مثل a و e بزرگتر شده و نقاط حروف i و j فاصله بیشتری از بدنه اصلی دارند تا متن وضوح بهتری داشته باشد.
همچنین در این سیستم، اندازه متن به جای پیکسل، براساس «زاویه دید» (درجه) محاسبه میشود؛ درست مانند تابلوهای بزرگراه که هرچه به آنها نزدیکتر میشوید، اندازه ادراکی آنها بزرگتر میشود.
یکی از بزرگترین چالشهای فنی، ماهیت «افزایشی» (Additive) این نمایشگرها است. نمایشگر عینکها فقط میتوانند نور اضافه کنند و توانایی تولید رنگ سیاه را ندارند؛ بنابراین رنگ سیاه در آنها به معنای شفافیت ۱۰۰ درصد است. این موضوع باعث شده که مولفههای سنتی «متریال دیزاین» که بر پایه سطوح مات و سایههای ظریف هستند، در این عینکها به بلوکهای نوری درخشان و آزاردهندهای تبدیل شوند که علاوه بر ایجاد خیرگی چشم، باتری را نیز به سرعت تخلیه میکردند. همچنین پدیده «هاله نور» (Halation) باعث میشد نورِ سطوح روشن به بخشهای تاریک مجاور نفوذ کرده و متن را ناخوانا کند.
راهکار گوگل برای حل این مشکل، استفاده از رنگ سیاه به عنوان «صفحه پاک» یا زیربنای محتوا است تا خوانایی حفظ شود. در کنار آن، سیستم عمقدهی جدیدی طراحی شده که از سایههای تیره و غنی برای القای حس فضا و جداسازی لایهها استفاده میکند. از نظر رنگبندی نیز، از آنجایی که رنگهای بسیار اشباع معمولاً در پسزمینه دنیای واقعی محو میشوند، رابط کاربری اندروید XR بهصورت پیشفرض از رنگهای خنثی بهره میبرد تا با محیط پیرامون هماهنگ شود و رنگهای تند فقط برای جلب توجه به دکمهها یا موارد حیاتی به کار میروند.
درنهایت، گوگل میگوید سیستم Glimmer بر این اصل استوار است که سطوح همیشه تیره و محتوا همیشه روشن باشد تا بالاترین تضاد نوری برای خوانایی در محیطهای مختلف فراهم گردد.
