در جهان خشن و بی‌رحم سریال «وحشی»، بعضی شخصیت‌ها با خشونت، بعضی با قدرت و بعضی با صدای بلند خود را تحمیل می‌کنند. اما «سلیم» از آن جنس آدم‌ها نیست.

 

به گزارش فیلمزی، او کم‌حرف است، محتاط و همیشه یک قدم عقب‌تر از مرکز بحران می‌ایستد؛ درست همان‌جایی که بقا معنا پیدا می‌کند. محمد صابری با بازی دقیق و کنترل‌شده‌اش، یکی از واقعی‌ترین چهره‌های این جهان ناامن را ساخته است.

 

محمد صابری از آن استعدادهایی‌ست که سینما را اتفاقی پیدا نکرد، بلکه زندگی پس از یک تصمیم بزرگ به سراغش آمد. بعد از کنار گذاشتن اعتیاد سیزده‌ساله، مسیر تازه‌ای برای خود ساخت؛ مسیری که از کار در یک شرکت آسانسورسازی شروع شد و با معرفی مهدی گنجی به محمد کارت، به سینما رسید. نقش‌آفرینی‌های کوتاه اما مؤثر در «خونه‌رو» و «شنای پروانه» نشان دادند که حضور او اتفاقی نیست، اما نقطه عطف واقعی، بازی در نقش «خلیل» در سریال «یاغی» بود؛ نقشی که نگاه‌ها را متوجه او کرد.

 

در «وحشی»، سلیم نه قهرمان است و نه ضدقهرمان. او نماینده نسلی از آدم‌هاست که یاد گرفته‌اند کم دیده شوند تا زنده بمانند. شخصیتی که بیشتر تماشاگر موقعیت‌هاست تا آغازگر آن‌ها، اما همین تماشا، آگاهانه و حساب‌شده است. سلیم با حداقل دیالوگ و حداکثر هوشیاری حرکت می‌کند و درست به همین دلیل، حضورش به‌تدریج سنگین و اثرگذار می‌شود.

 

از نظر دراماتیک، سلیم نقش یک کاتالیزور خاموش را دارد. او بدون آن‌که داستان را هل بدهد، باعث می‌شود لایه‌های پنهان روابط، رفاقت‌ها و مناسبات قدرت عیان شوند. محمد صابری این نقش را با اتکا به بدن، نگاه و مکث بازی می‌کند. سلیم بیشتر با چشم‌هایش حرف می‌زند تا با کلمات؛ انتخابی که او را از تیپ‌های آشنای سریال‌های جنایی دور می‌کند و به آدمی زمینی و باورپذیر بدل می‌سازد.

 

هومن سیدی، کارگردانی که به جزئیات خاموش اعتماد دارد، عامدانه از پررنگ‌کردن گذشته سلیم پرهیز می‌کند. نه توضیح اضافه‌ای در کار است و نه تلاش برای قهرمان‌سازی. سلیم باید دیده و حس شود، نه توضیح داده شود. او یادآوری دائمی این حقیقت است که در جهان «وحشی»، همه گرگ نیستند؛ بعضی فقط بلدند چگونه از میان گرگ‌ها جان سالم به در ببرند.