رضا رویگری متولد ۶ دی ۱۳۲۹ در تهران علاوه بر بازیگری، در زمینههای خوانندگی (اجرای سرودهای انقلابی و انتشار آلبوم) و نقاشی نیز فعالیت داشت. در سالهای اخیر، سلامت او با مشکلات متعددی روبهرو بود. از سال ۱۳۹۳ خبرهایی درباره سکته و عوارض ناشی از آن منتشر شد. او در این مدت بارها در بیمارستان بستری شد. رویگری کار بازیگری را از سال ۱۳۴۸ بیشتر در تئاتر آغاز کرد. در سال ۱۳۵۷ هنگام بازی در نمایشی از بیژن مفید، فریدون خشنود که آهنگساز آن کار بود با رویگری تماس گرفت و از او خواست سرودی برای روزهای انقلاب و صدای اللهاکبر بر بامهای تهران بخواند؛ سرودی که بعدها بسیار شنیده شد.
زندگی او در سالهای آخر علاوه بر رنج بردن از حاشیههایی که در زمینه زندگی خصوصی سر زبانها افتاد، با درد و بیماری جسمانی همراه بود. او در یکی از مصاحبههایش توضیح داده بود: «فیزیوتراپی را ادامه میدهم. کارهایی مانند کاراتراپی و نوازشدرمانی حتی طب سوزنی هم انجام میدهم که البته دردناک است و میترسم آب بخورم چون مثل آبکش تمام تنم سوراخ شده است.» با این حال او درباره هنرش هم گفته بود: «برای هیچ چیزی به اندازه بازیگری دلتنگ نیستم. البته نقش خوب؛ یعنی آن نقش و بازیای را که دوست دارم. الان هم بازی میکنم اما نه آنطور که باید. حتی صدایم مشکل پیدا کرده و نهتنها نمیتوانم بخوانم بلکه احساس بیان دیالوگی من نیز از بین رفته است.»
