همشهری آنلاین: رویگری جوان استعدادی تازه در سینما محسوب میشد که به لطف چهره جذابش میشد تماشاگران را به سینما کشاند. انتخابهایی که رویگری در سینما کرد، معمولا چندان خوب از آب درنیامدند. با کارگردانان بزرگ زیادی کار نکرد و خیلی زود به نقشهای فرعی رضایت داد.
شروعش در سینما با ساموئل خاچیکیان بود که با فروش عالی فیلم «عقابها» عجیب نبود که آیندهای روشن و خوب برایاش تصور کرد. با خاچکیاین در «یوزپلنگ» پرفروش ادامه داد و بعد با مهرجویی در «اجاره نشین ها» جاودانه شد. هنوز هم فیلم مهرجویی فقید و بازیهایش تروتازه است و چقدر دوستداشتنی. رویگری مدام پشت هم جفت شش میآورد. در «کانی مانگا» هم با سیفاله داد کار کرد که فیلمش یکی از پرفروشهای دهه ۱۳۶۰ بود.
ابتدای دهه ۱۳۷۰ در «خانه خلوت» دوباره با آقای بازیگر، عزتالله انتظامی، همبازی شد، درامی گرم و صمیمی و دوستداشتنی. اما تقریبا بعد از آن دیگر نقش خوبی نصیبش نشد تا ۱۳۸۲ که برگشت به سینما و در «بوتیک» با نقش آقای شاپوری خوش درخشید.
این آلبومی از روزهای خوب رضا رویگری است که هنوز سینما روی خوشش را به او نشان میداد. یادش گرامی.
