روزنامه جمهوری اسلامی ایران در یادداشتی مداحان قدیمی و مداحانی که به تازگی وارد این عرصه شده اند، را مقایسه کرده است. در بخشی از این مقاله آمده است: «مداحان قدیم به معتمدان مردم تبدیل شده بودند و عامه مردم علاوه بر اعتماد به آنها تلاش میکردند سبک زندگی و گفتار و رفتارشان را الگوی خود قرار دهند.
این ویژگیها در سالهای اخیر به تدریج رو به کاهش گذاشت و افرادی فاقد اطلاعات مذهبی لازم و محروم از امتیازات معنوی جای مداحان قدیمی را گرفتند.
هرچند هنوز هم مداحان سنتی با برخورداری از ویژگیهای مداحان قدیم در جامعه ایرانی حضور دارند ولی اولاً در اقلیت هستند و ثانیاً مورد حمایت قرار نمیگیرند. همین وضعیت باعث بیرغبتی بخش قابل توجهی از اقشار جامعه نسبت به مداحان جدید شده است.
مداحان جدید البته هوادارانی دارند ولی تفاوتشان با علاقمندان به مداحان قدیم اینست که قدیمیها عمیق و استوار و عامل به احکام دین و مبانی اخلاقی بار میآمدند نه احساسی. احساس را نفی نمیکنیم ولی احساس وقتی کارساز است که با معرفت همراه باشد.
از آنجا که محور اصلی فعالیتهای مداحان، نهضت عاشورا و شهادت امام حسین علیهالسلام و یاران آن حضرت در کربلاست و اکنون در آستانه عاشورای حسینی قرار داریم لازم است این تذکر به جامعه مداحان داده شود که تلاش کنند قبل از ورود به مداحی الزامات آن را در خود به وجود بیاورند تا بتوانند به وظیفهای که برعهده دارند به درستی عمل کنند.
امام حسین در سطح جهان علاقمند و طرفدار دارد و به همین دلیل شناساندن آن حضرت به مردم جهان فقط با معیارهای معرفتی میسر است. مداحان و واعظان فقط وقتی میتوانند از عهده این معرفی برآیند که خود صاحب معرفت نسبت به شخصیت و نهضت امام حسین باشند. چنین کار بزرگی با چند شعر بیمحتوا و نقل کردن خواب و خیال میسر نیست. مشغول شدن به منازعات سیاسی نیز از آفات این رسالت مقدس است. مبلغان مکتب امام حسین میتوانند اهل سیاست باشند اما نباید اهل بازیهای سیاسی باشند. آنها فقط وقتی میتوانند به وظیفه سنگین خود با موفقیت عمل کنند که به معیارهای علمی و معنوی تبلیغ مجهز باشند.»
