کنگره آمریکا در چارچوب قانون دفاع ملی ۲۰۲۷ طرح ادغام نظامی با اسرائیل را پیش میبرد؛ طرحی که ساختار همکاری دفاعی دو طرف را وارد مرحلهای بیسابقه از همپیوندی فناوری، تسلیحاتی و راهبردی در سطح نظامی میکند.
این ابتکار با تکیه بر سابقه ۲۰۰ میلیارد دلار کمک نظامی از سال ۱۹۴۸، شامل تحقیق و توسعه مشترک، تولید تسلیحات، سرمایهگذاریهای نظامی و قراردادهای صنعتی است که عملاً پیوند زرادخانههای دو طرف را تقویت میکند.
این روند از نگاه منتقدان، نشانه گسترش نفوذ لابی صهیونیستی در ساختار تصمیمسازی آمریکا و تشدید وابستگی نهادهای سیاسی و نظامی واشنگتن به اولویتهای امنیتی و راهبردی رژیم صهیونیستی تلقی میشود.
همزمانی این تحولات با افزایش بیاعتمادی عمومی در آمریکا، از جمله ۷۴ درصد نگرش منفی به فساد کنگره و مخالفت گسترده با جنگافروزی علیه ایران، شکاف عمیق میان جامعه و حاکمیت را برجستهتر کرده است.
در نهایت، استمرار ارسال تسلیحات از پنتاگون و تعمیق همکاریهای نظامی، پیامدهایی جدی برای موازنه قدرت در غرب آسیا دارد و نشانه وابستگی رو به افزایش ساختاری آمریکا به اسرائیل است.
