به گزارش ایرنا، غروب آرام دوشنبه، وقتی آفتاب آخرین رشتههای نورش را بر دیوارهای شهر میپاشید، مجتمع فرهنگی ایثار بجنورد رنگ دیگری به خود گرفت؛ انگار واژهها از دل تاریخ برخاسته بودند تا دوباره خرمشهر را روایت کنند، شهری که هنوز نامش بوی باروت، غیرت و آزادی میدهد.
«شب شعر و خاطره» به مناسبت سوم خرداد، سالروز آزادسازی خرمشهر، محفلی شد برای پیوند دوباره دلها با خاطره مردانی که روزی از جان گذشتند تا وطن بماند.
در میان سکوت آمیخته با احترام حاضران، صدای شاعران یکی پس از دیگری در فضا پیچید؛ صداهایی که گاه آرام و بغضآلود و گاه حماسی و کوبنده، از رشادت رزمندگان و غربت شهدا میگفتند. هر شعر، پنجرهای بود رو به روزهای آتش و خون؛ روزهایی که جوانان این سرزمین، بیهیچ چشمداشتی، قامت خویش را سپر وطن کردند.
فضای سالن آکنده از عطر خاطره بود؛ خاطره مادرانی که هنوز چشم به راهاند، پدرانی که داغ فرزند را در سینه دارند و همرزمانی که با شنیدن نام خرمشهر، بغض سالهای دور گلویشان را میفشارد. در آن شب، شعر تنها واژه نبود؛ مرثیهای بود برای دلتنگیها و ستایشی برای ایستادگی.
شاعران متعهد خراسان شمالی، سرودههایی تازه و منتشر نشده را با جان و دل قرائت کردند؛ اشعاری که در آن نام شهدا چون ستاره میدرخشید و روایت جنگ رمضان و روزهای پرالتهاب دفاع مقدس، دوباره در ذهنها جان میگرفت.
هر بیت، تصویری از خاکریزها را پیش چشم مخاطبان مینشاند و هر مصرع، نوای قدمهای رزمندگانی بود که از دل آتش عبور کردند تا پرچم ایران بر زمین نماند.
در گوشهای از سالن، چهرههای سپیدموی پیشکسوتان شعر و دفاع مقدس، کنار جوانانی نشسته بودند که با شوق و احترام به واژهها گوش میسپردند.
این همنشینی نسلها، جلوهای از تداوم فرهنگ ایثار بود؛ گویی شعر، پلی شده بود میان دیروز و امروز، میان آنان که جنگ را زیسته بودند و آنان که تنها روایتش را شنیدهاند.
محفل «شب شعر قهرمان و حماسهسازان» فقط یک برنامه ادبی نبود؛ شبی بود که دلها به یاد شهدا تپید، اشکها بیصدا جاری شد و واژهها حرمت پیدا کردند.
در آن لحظات، شعر از کاغذ و زبان فراتر رفت و به حسی مشترک میان حاضران بدل شد؛ حسی از غرور، دلتنگی و وفاداری به مردانی که نامشان با عزت ایران گره خورده است.
آن شب، خرمشهر فقط یک شهر نبود؛ زخمی بود که هنوز در حافظه تاریخ میتپد و افتخاری که هنوز در رگهای این سرزمین جاری است. شاعران آمده بودند تا یادآوری کنند قهرمانان این خاک هرگز فراموش نمیشوند و تا وقتی شعر در این سرزمین زنده است، روایت ایثار نیز زنده خواهد ماند.
