به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در روزهایی که حالوهوای محرم دوباره در فضای رسانهای کشور زنده شده، بازخوانی یکی از گفتوگوهای قدیمی رضا رویگری بازیگر باسابقه سینما و تلویزیون، بار دیگر توجهها را به نقش ماندگار او در سریال تاریخی مختارنامه جلب کرده است؛ نقشی که بسیاری از مخاطبان آن را با نام «کیان ایرانی» یا «کیسان ابوعمره» به یاد میآورند.
این بازنشر، نه یک خبر تازه، بلکه مرور خاطراتی است از پشتصحنه یکی از مهمترین آثار مذهبی تلویزیون ایران؛ روایتی از خطر، اعتقاد، تجربههای نزدیک به مرگ و پیوند عمیق یک بازیگر با مفاهیم عاشورایی.
او چند ماهی است به دیار باقی شتافته اما همچنان نام و یاد رضا رویگری در حافظه مخاطبان زنده است و آثار ماندگار او بهویژه نقش «کیان» در مختارنامه، جایگاه ویژهای در ذهن مخاطبان دارد. یاد و خاطره او بیش از هر چیز با همین نقشهای اثرگذار و صحنههای ماندگار در تاریخ تلویزیون ایران گره خورده و در حافظه جمعی مخاطبان باقی خواهد ماند.
«کیان»؛ شخصیتی فراتر از یک نقش تاریخی
رویگری در این گفتوگوی قدیمی تأکید کرده بود که نقش کیان برای او صرفاً یک کار هنری نبوده، بلکه نوعی تجربه معنوی و احساسی بوده است.
او گفته بود: «کیان را دوست دارم چون مردم دوستش داشتند. حس میکردم دارم به یک حقیقت نزدیک میشوم، نه فقط یک نقش بازی میکنم.»
این نگاه باعث شد شخصیت کیان در ذهن مخاطبان، نه فقط بهعنوان یک فرمانده در داستان تاریخی، بلکه بهعنوان نمادی از وفاداری و ایستادگی در فضای عاشورایی دیده شود.
صحنهای که مرگ تا یک قدمی رضا رویگری آمد
یکی از بخشهای تکاندهنده این گفتوگو مربوط به حادثه سر صحنه فیلمبرداری است؛ جایی که او از برخورد یک تبر در صحنه نبرد خبر داده بود.
به گفته رویگری، در جریان ضبط صحنه شهادت کیان، سر تبر بهطور ناگهانی جدا شده و تا نزدیکی چشم او برخورد کرده است؛ حادثهای که میتوانست به آسیب جدی یا حتی نابینایی منجر شود.
او این لحظه را یکی از جدیترین خطرات دوران کاری خود توصیف کرده و گفته بود: «اگر ضربه کمی دقیقتر میخورد، شاید ادامه کارم هم ممکن نبود.»
پشتصحنهای سختتر از آنچه روی آنتن دیده شد
سریال مختارنامه به کارگردانی داود میرباقری، از جمله آثار تاریخی سنگین تلویزیون ایران است که به دلیل صحنههای جنگی، بازسازی واقعههای حساس و حجم بالای تولید، همواره با سختیهای زیادی همراه بوده است.
رویگری در این گفتوگو اشاره کرده بود که بسیاری از خطرات، تنشها و فشارهای جسمی در پشت صحنه دیده نمیشود و آنچه مخاطب روی آنتن میبیند، تنها بخشی از واقعیت تولید چنین آثاری است.
ریشههای مذهبی و حالوهوای عاشورایی
در بخش دیگری از این گفتوگو، این بازیگر از گذشته خود و ارتباطش با فضای مذهبی سخن گفته بود.
او به حضور در جلسات قرائت قرآن، نوحهخوانی در محله تجریش و فضای هیئتها در دوران کودکی اشاره کرده و تأکید کرده بود که این تجربهها، درک او از نقشهای مذهبی را عمیقتر کرده است.
رویگری گفته بود: «از بچگی با نام امام حسین(ع) و فضای هیئت بزرگ شدم. همین چیزها بعدها در بازیگریام اثر گذاشت.»
کیان و همذاتپنداری مردم؛ دلیلی برای ماندگاری یک نقش
به گفته رویگری، یکی از دلایل ماندگاری شخصیت کیان در ذهن مردم، پیوند احساسی مخاطب با او بوده است.
او معتقد بود مردم در این شخصیت، نوعی قهرمان واقعی و قابل لمس دیدهاند؛ قهرمانی که در کنار مفاهیم تاریخی، به ارزشهای اخلاقی و اعتقادی نیز نزدیک است.
درد دل با امام حسین(ع) در پایان یک گفتوگو
یکی از احساسیترین بخشهای این مصاحبه، جایی است که رویگری رو به دوربین، از امام حسین(ع) سخن گفته و از وضعیت مردم و آرزوی بهبود شرایط کشور صحبت کرده بود.
او در آن لحظه گفته بود: «یا امام حسین… مردم ما دلشان با شماست. خودت کمکشان کن.»
این جمله، در بازخوانی امروز، بیش از گذشته حالوهوای عاشورایی پیدا کرده و بهعنوان نقطه پایانی احساسی این گفتوگو شناخته میشود.
کیانی که از قاب تلویزیون بیرون آمد
شخصیت «کیان» در سریال مختارنامه برای بسیاری از مخاطبان، فقط یک کاراکتر تاریخی نیست؛ بلکه بخشی از خاطرههای مذهبی، احساسی و حتی فرهنگی یک نسل است.
و در مرکز این خاطره، نام رضا رویگری قرار دارد؛ بازیگری که با تمام فراز و نشیبهای زندگیاش، یکی از ماندگارترین چهرههای تلویزیون ایران را به تصویر کشید.
انتهای پیام/
