به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، بر اساس اسناد متقن تاریخی و روایات نورانی اهل بیت علیهمالسلام، کاروان امام حسین (ع) هنگام ورود به دشت کربلا، با تکیه بر علم لدنی و آگاهی از تقدیر الهی آگاه شدند که سرانجام در همین نقطه به فیض شهادت نائل خواهند شد. به همین دلیل، اقدامی بیسابقه و تأملبرانگیز صورت گرفت: خریداریِ زمینی که قرار بود آرامگاه ابدی آن حضرت و یاران باوفایش باشد.
به این ترتیب، حریم مطهر کنونی که پیکر پاک امام حسین (ع) و یارانش را در آغوش گرفته، در حقیقت ملک شخصی و متعلق به خودِ امام شهید است.
جزئیات یک خرید تاریخی
پیش از وقوع فاجعه عاشورا، مالکیت این زمینها در اختیار طوایفی از بومیان منطقه، یعنی مردم «نینوا» و «غاضریه» بود. نقلهای معتبر تاریخی حاکی از آن است که حضرت اباعبدالله (ع) در روز سوم محرمالحرام، قطعهزمینی که امروزه مزار شریفشان را در بر گرفته است، به مبلغ 60 هزار درهم از مالکان پیشین خریداری کردند.
اما این معامله یک شرط ویژه داشت؛ امام (ع) پس از تملک زمین، آن را مجدداً به همان بومیان واگذار کردند مشروط بر آنکه زائران حرمش را راهنمایی کرده و به مدت سه روز از آنها پذیرایی و میزبانی کنند.
وسعت حرم و حکمی ابدی
اما وسعت این ملک شخصی تا کجاست؟ شیخ بهایی (ره) در کتاب «کشکول» با استناد به نقلی از سید بن طاووس و محمد بن علی جباعی، حدیثی تکاندهنده از امام صادق (ع) را ثبت کرده است.
بر اساس این روایت، حریم امام حسین (ع) محدودهای به ابعاد 4 در 4 میل (و در روایتی معادل 6 فرسخ، یعنی حدود چهل کیلومترمربع) است که دقیقاً همان مساحتی است که توسط خودِ حضرت خریداری شد و ملک طلق ایشان محسوب میشود.
امام صادق (ع) در ادامه این حدیث، حکمی معنوی و ابدی را برای این خاک اعلام میفرمایند: این سرزمینِ پربرکت، برای شیعیان، محبان و فرزندان امام حسین (ع) حلال و پاک است، اما بر دشمنان و مخالفان آن حضرت حرام شده است.
شرطی که عملی نشد
در حاشیه این روایت تاریخی که در منابعی مانند «کتاب الزیارات» هم به ثبت رسیده است، نکته ظریف و اندوهباری نیز نهفته است.
مرحوم محدث نوری با ارجاع به سید بن طاووس و نقلقولی از محمد بن احمد بن داوود قمی در کتاب الزیارات، خاطرنشان میکند که متأسفانه بومیان منطقه در عمل به این شرطِ امام (ع) یعنی میزبانی شایسته و راهنمایی زائران، پایبند نماندند و به عهد خود وفا نکردند.
منابع:
انتهای پیام/
