به گزارش خبرگزاری تسنیم، بازگشت فرناندو آلونسو به تیم آلپاین جنجالیترین شایعه تابستان در فرمول یک است. در صورت وقوع این انتقال، تقریباً همه طرفها متضرر خواهند شد. آلونسو ریسک معاوضه یک چیز با چیز دیگر را به جان میخرد و تیم اتومبیلرانی فرانسوی نیز ممکن است با چالشهای جدیدی روبرو شود.
چندی پیش، شایعهای از داخل تیم مبنی بر احتمال بازگشت فرناندو آلونسو به آلپاین به بیرون درز کرد. این موضوع در نگاه اول منطقی به نظر میرسد. عملکرد استون مارتین در این دوره از نظر فنی به هیچوجه چشمگیر نیست و در انستون، فلاویو بریاتوره، دوست قدیمی فرناندو به عنوان مشاور فعالیت میکند اما آیا آلونسو باید سال آینده تیم خود را تغییر دهد و آیا آلپاین به یک ستاره باتجربه نیاز دارد؟
آیا آلپاین به یک قهرمان دو دوره فرمول یک نیاز دارد؟
از دیدگاه بازاریابی، انتقال آلونسو به آلپاین قابل توجیه است؛ این در واقع یک همکاری نمادین خواهد بود. فرناندو برای مکلارنِ بالقوه قهرمان، یک فراری واقعاً رقابتی و یک استون مارتین امیدوار کننده رانندگی کرده است اما قهرمانی خود را با رنو به دست آورده است. آلونسو همچنین برای این تولیدکننده فرانسوی یک چهره نمادین محسوب میشود. حتی آلن پروست هم نتوانست برای این تیم عنوان قهرمانی را به ارمغان بیاورد اما راننده اسپانیایی این کار را انجام داد. علاوه بر این، آلونسو از فرصتهای محدود خود بیشترین بهره را برد؛ رنو تنها دو فصل توانست به طور مداوم برای قهرمانی رقابت کند.
با این حال، 20 سال از دوران قهرمانی تیم فرانسوی گذشته است و امروز آلونسو دلایل کمی برای بازگشت به انستون دارد. شرایط برای این راننده اسپانیایی در استون مارتین در حال حاضر مطلوب پیش نمیرود و در نخستین فصل تحت قوانین جدید، تیم متعلق به Aston Martin F1 Team به وضوح ضعیفتر شده است؛ در خودروی AMR26، فرناندو حتی نتوانسته به بخش دوم تعیین خط صعود کند. تنها دستاورد او کسب مقام دهم در گرندپری پرهرجومرج موناکو بود که به لطف جریمه 10 ثانیهای سرجیو پرس به دست آمد.
در مقابل، آلپاین در حال حاضر بسیار قدرتمندتر از استون به نظر میرسد اما آلونسو همچنان چشمانداز روشنی از پیوستن به تیم فرانسوی نخواهد داشت. در حال حاضر، به نظر میرسد این تیم قویترین تیم میانرده میدان است: پنجم در جدول ردهبندی تیمی، با حضور پیر گسلی و فرانکو کولاپینتو که اغلب در بین 10 راننده برتر قرار میگیرند. مشکل این است که این سقف، نهایت پتانسیل آلپاین محسوب میشود.
10 سال از بازگشت تیم کارخانهای رنو به فرمول یک گذشته است. در این مدت، صحبتهای زیادی درباره قصد رقابت برای پیروزی (و حتی عنوان قهرمانی) شنیده شده، امضای قرارداد با رانندگان مطرح (ریکیاردو در زمان انتقالش یکی از آنها بود و آلونسو در 39 سالگی بازگشت) و تغییرات متعدد مدیریتی رخ داده است اما در نهایت، آلپاین همچنان یک تیم میانرده باقی مانده است. تا حدی حتی میتوان گفت برنامه فرمول یک این تیم رو به افول بوده است؛ چراکه در مقطعی موتور خود را کنار گذاشت و به واحد قدرت مرسدس روی آورد.
آلپاین احتمالاً به این زودیها شانس واقعی برای نزدیک شدن به چهار تیم بزرگ را نخواهد داشت. علاوه بر این، در اوایل سال جاری شایعاتی درباره تمایل خودروساز چینی BYD برای خرید این تیم مطرح شد. بنابراین، آینده و موجودیت این تیم در فرمول یک نیز همچنان محل بحث است.
در سوی دیگر در مورد استون مارتین، با وجود مشکلات فعلی، این پروژه چشمانداز بسیار بهتری دارد. این تیم تحت حمایت سرمایهگذاران جدی (نه فقط لورنس استرول، بلکه برای مثال صندوق ثروت ملی عربستان) قرار دارد و در حال اجرای برنامههای واقعی توسعه است. افتتاح پایگاه جدید، جذب آدریان نیوی و کمپینهای قبلی برای جذب متخصصان فنی از تیمهای بزرگ، همگی در این مسیر قرار دارند.
بنابراین باید پرسید آلونسو کجا بهتر است سالهای پایانی دوران حرفهای خود را سپری کند: در استون مارتین با مدیریت بلندپروازانه و پتانسیل بالا یا در آلپاینی که همواره در سطح میانرده باقی مانده و چشمانداز روشنی برای نزدیک شدن به صدر ندارد؟
آیا آلپاین به آلونسو نیاز دارد؟
صادقانه باید گفت، بله؛ آلپاین به آلونسو نیاز دارد. آلونسو نه تنها یک چهره بزرگ رسانهای و بازاریابی است، بلکه یک راننده بسیار باتجربه محسوب میشود که هنوز سرعت خود را حفظ کرده و انگیزه رقابتی بالایی دارد. با این حال، میتوان استدلالهایی علیه این انتقال نیز مطرح کرد.
اولاً، آلپاین در حال حاضر یک راننده شماره یک تثبیت شده به نام پیر گسلی دارد. او شاید در سطح مکس فرستاپن نباشد اما برای یک تیم میانرده کاملاً ایدهآل است: سریع، نسبتاً باثبات و با درک مناسب از وضعیت تیم. گسلی به راحتی تحت فشار قرار نمیگیرد و دائماً از خودرو شکایت نمیکند.
بله، آلونسو میتواند در کنار این راننده فرانسوی قرار بگیرد و ترکیب تیم را تقویت کند اما این موضوع میتواند تنشهایی در گاراژ ایجاد کند. فرناندو به عنوان یکی از رقابتیترین رانندگان فرمول یک بعید است به سادگی نقش رهبری گسلی را بپذیرد و این موضوع احتمال درگیری داخلی را افزایش میدهد. آیا آلپاین واقعاً به چنین ریسکی تن میدهد؟
نکته دوم این است که برای جذب آلونسو، تیم فرانسوی باید از فرانکو کولاپینتو عبور کند؛ موضوعی که به معنای از دست دادن اسپانسرهای او و بازار امیدوار کننده آرژانتین است. بازگشت احتمالی قهرمان دو دوره با توجه به حقوق بالای این راننده اسپانیایی میتواند فشار مالی مضاعفی بر آلپاین وارد کند.
به نظر میرسد حامی مالی جدید آلپاین، گوچی آماده است هزینه بازگشت آلونسو را به ویژه با توجه به جایگاه رسانهای او تقبل کند اما این موضوع بیشتر به حقوق بالای این راننده مربوط میشود و اینکه آیا این برند میتواند ضررهای احتمالی ناشی از فقدان بازارهایی مانند آرژانتین را جبران کند یا نه؟! ضمن اینکه کولاپینتو در حال حاضر یک سرمایهگذاری آیندهدار محسوب میشود، در حالی که فرناندو 44 ساله بیشتر یک گزینه کوتاهمدت است تا بلندمدت.
بنابراین، آیا بازگشت دوباره آلونسو به رنو میتواند پایان خوشی برای یک داستان پیچیده باشد؟ فعلاً بیشتر شبیه تلاشی خستهکننده برای ساخت فصل جدیدی از یک سریال قدیمی است؛ با بازیگرانی باتجربه و فیلمنامهنویسانی که شاید دیگر آن انگیزه گذشته را ندارند.
انتهای پیام/
