بازیکنان نروژ بلافاصله پس از قطعی کردن صعود خود با کسب پیروزی ۲-۳ برابر تیم ملی سنگال در دومین دیدار از مرحله گروهی رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶، روی زمین نشستند و آیین «پاروزنی» را اجرا کردند که به سرعت به یکی از تصاویر نمادین این تورنمنت تبدیل شده است.
هالند که با دو گل زده در این بازی، آمار خود را در دو دیدار جام جهانی به چهار گل و رکورد باورنکردنی ۵۹ گل در ۵۲ بازی ملی رساند، به کاپیتان مارتین اودگارد و سایر اعضای تیم در مقابل هواداران همراه این تیم پیوست. این جشن که از میراث وایکینگی و تاریخ دریانوردی نروژ الهام گرفته شده، به چیزی بسیار فراتر از یک آیین پس از مسابقه تبدیل شده است.
جشنی که فراگیر شده است
در طول این تورنمنت، هواداران نروژی در هر جای قابل تصوری در حال اجرای «پاروزنی وایکینگی» دیده شدهاند. هواداران در راهروهای ورزشگاه، مناطق هواداری، خیابانهای شهر و حتی روی پلهبرقیها پارو زدهاند. پیش از پیروزی صعودبخش نروژ، هزاران هوادار در میدان تایمز نیویورک گرد هم آمدند و یکی از شلوغترین نقاط دیدنی جهان را به دریایی از پاروزنیِ هماهنگ تبدیل کردند.
این شور و هیجان، بسیار فراتر از آمریکا هم گسترش یافته است. در نروژ، دوربینهای تلویزیونی هواداران را در شهر تروندهایم ثبت کردند که لحظاتی پس از سوت پایان، به این جشنها پیوستند. این آیین پاروزنی عملاً هواداران را در سراسر قارهها، در یک نمایش بزرگ از اتحاد به هم پیوند داد.
دویدن احساسی سولباکن
صحنههای پس از مسابقه به لطف استاله سولباکن، سرمربی نروژ، حتی بهیادماندنیتر شد. با سوت پایان بازی، این مربی کهنهکار به سمت سکوها دوید تا همسرش را در آغوش بگیرد و ببوسد، و سپس با عجله بازگشت تا به بازیکنانش در زمین بپیوندد.
تنها در آن زمان بود که تیم آیین پاروزنی را آغاز کرد. اعضای تیم در ردیفهایی شبیه به یک کشتی وایکینگی نشستند و اودگارد ریتم کار را به عنوان طبلزن در دست گرفت، در حالی که سولباکن خود را در میانه ردیف، پشت سر هالند جا داد. آنها با هم و به صورت هماهنگ پارو زدند، در حالی که هزاران هوادار نروژی با آنها همخوانی میکردند.
