به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا،  جمعی از پژوهشگران پسادکتری مستقر در دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران نسبت به افزایش قابل توجه هزینه‌های خوابگاه، تفاوت در دسترسی به خدمات رفاهی و تأخیر در پرداخت حقوق خود انتقاد دارند و معتقدند شرایط فعلی با رویه معمول در بسیاری از دانشگاه‌ها همخوانی ندارد.

این پژوهشگران که در قالب قراردادهای پژوهشی فعالیت می‌کنند، توضیح می‌دهند روند کاری آنان به این صورت است که پروژه یا بخشی از یک طرح پژوهشی را برعهده می‌گیرند و پس از ارائه گزارش و تأیید آن از سوی داوران علمی، دستمزد مربوط به همان بخش پرداخت می‌شود. به گفته آنان، هرچند قراردادها معمولاً به صورت یک‌ساله و با رقم مشخص منعقد می‌شود، اما پرداخت‌ها به صورت منظم ماهانه انجام نمی‌شود و گاهی با فاصله چند ماهه صورت می‌گیرد.

برخی از این پژوهشگران می‌گویند در مواردی از زمان آغاز همکاری تا چند ماه هیچ پرداختی انجام نشده و همین موضوع فشار مالی قابل توجهی ایجاد کرده است. آنان همچنین اشاره می‌کنند که در ماه‌های اخیر به دلیل شرایط خاص کشور و اختلال در برخی امکانات ارتباطی و زیرساختی، روند تهیه و ارسال گزارش‌های پژوهشی نیز با مشکل مواجه شده و همین مسئله باعث تأخیر بیشتر در دریافت حق‌الزحمه شده است.

یکی از مهم‌ترین انتقادها مربوط به هزینه خوابگاه است. به گفته این پژوهشگران، در حالی که دانشجویان برای اقامت در خوابگاه ماهانه حدود یک میلیون تومان پرداخت می‌کنند، پژوهشگران پسادکتری برای همان نوع اتاق باید چندین برابر این مبلغ بپردازند. این هزینه در مقطعی به حدود هفت میلیون تومان در ماه افزایش یافته و در حال حاضر نیز حدود شش میلیون تومان برای هر نفر اعلام شده است.

اتاق‌های مورد استفاده نیز به گفته آنان امکانات محدودی دارد؛ اتاق‌هایی چهار نفره که تنها دارای چهار تخت، یک یخچال و یک میز هستند و امکانات رفاهی قابل توجه دیگری در آن‌ها وجود ندارد. با این حساب، مجموع دریافتی از هر اتاق چهار نفره در ماه به حدود ۲۴ میلیون تومان می‌رسد.

به گفته این پژوهشگران، نکته قابل توجه این است که مبلغ پرداختی برای خوابگاه به صندوق رفاه دانشجویان واریز نمی‌شود، بلکه مستقیماً به حساب دانشگاه یا دانشکده منتقل می‌شود. آنان معتقدند همین موضوع باعث شده امکان استفاده از تسهیلات یا تعرفه‌های حمایتی مشابه دانشجویان برای آنان فراهم نباشد.

این پژوهشگران همچنین به تفاوت در نحوه برخورد با پژوهشگران پسادکتری در دانشگاه‌های مختلف اشاره می‌کنند. به گفته آنان، در بسیاری از دانشگاه‌ها این گروه از پژوهشگران به عنوان بخشی از جامعه دانشگاهی شناخته می‌شوند و خدماتی مانند کارت تردد و امکانات خوابگاهی با شرایط نزدیک به دانشجویان در اختیار آنان قرار می‌گیرد. اما در دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران چنین سازوکاری وجود ندارد و پژوهشگران پسادکتری از بسیاری از این خدمات محروم هستند.

به اعتقاد این گروه از پژوهشگران، بازنگری در سیاست‌های رفاهی و اداری مربوط به پژوهشگران پسادکتری می‌تواند نقش مهمی در بهبود شرایط کاری و معیشتی آنان داشته باشد؛ موضوعی که در نهایت به تقویت فعالیت‌های پژوهشی و علمی در دانشگاه نیز کمک خواهد کرد.