مرتضی رضایی؛ مهدی طارمی که گل زد بدون شک خیلی ها روی هوا پریدند؛ تجربه شخصی ام را می گویم.در فردوگاه کرمان، مردمی که منتظر پروازشان بودند چنان جیغی زدند که سالن انتظار رفت روی هوا. به چشم دیدم که خیلی ها توی بغل هم پریدند و خیلی ها به نشانه موفقیت به دستان هم زدند.

با این حال آفساید! این خوشحالی چند دقیقه ای را از آنها گرفت. این ها را گفتم تا از پالس هایی بنویسم که از شب گذشته دارد ارسال می شود.

از اینکه با وجود تمام حاشیه هایی که فوتبالیست ها در سال های اخیر داشته اند و روی اعصاب عموم مردم تلنگر زده اند باز هم مردم از خوشحالی آنها خوشحال می شوند و روی هوا می پرند.

بدون تعارف انرژی مثبت، قبل از جام جهانی سمت این تیم کم بود. این را می شود به عنوان یک هوادار ملی لمسش کرد اما از دیشب، دقیقا از دیشب که توپ ها در بغل بیرانوند آرام می گرفتند می شد این حس را تجربه کرد که دارد یک اتفاقاتی می افتد، تیم ملی دارد به آغوش خیلی از مردم بر می گردد و آنها برای سفید پوشان شان دعا می کنند که در جام جهانی بازنده نباشد.

شاید این حس، در خیلی از تصاویر انتزاعی که از بچه های میناب منتشر شد تداعی شده باشد؛ آنها که این فرشته ها به کمک ایران، بازیکنان تیم ملی و به کمک بیرانوند آمدند و با دستان کوچک شان اجازه ندادند توپ های بلژیکی وارد دروازه شود.

شاید بازی با مصر و شاید سه امتیاز در این بازی، این تیم ملی را مثل قبل دوست داشتنی کند.

251 251