به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، بر اساس پیمایشهای ملی سازمان بهزیستی، جمعیت افراد دارای معلولیت در ایران حدود ۹.۵ تا ۹.۷ میلیون نفر تخمین زده میشود. این آمار نشان میدهد که حدود ۱۱.۵ درصد از جامعه ایران با نوعی از معلولیت (از خفیف تا شدید) زندگی میکنند.
در سالهای اخیر، پیشرفتهای چشمگیر فناوریهای هوش مصنوعی به شکل قابل توجهی کیفیت زندگی افراد دارای معلولیت را ارتقا داده است. برای نابینایان و کمبینایان، ابزارهایی مانند Piccyboy، Gemini و Be My Eyes توانستهاند محیط اطراف را توصیف کنند و امکان حرکت مستقل و مدیریت محتواهای تصویری و متنی را فراهم آورند، در حالی که TalkBack پیامها و محتوای متنی را میخواند و دسترسی به اطلاعات را برای این افراد آسان میکند. افراد کمشنوا و ناشنوا نیز با کمک فناوریهایی مانند Transcribe و Notta AI میتوانند گفتار را به متن تبدیل کرده و مکالمات خود را بدون محدودیت برقرار کنند. همچنین برای کسانی که دارای مشکلات گفتاری هستند، فناوریهایی مانند Resemble AI، ElevenLabs و Narration Box امکان تبدیل متن به صدا و شبیهسازی صوت طبیعی را فراهم آورده و راه ارتباطی مؤثری ایجاد کردهاند. این فناوریها نمونهای از قدرت علم و نوآوری در حل مشکلات واقعی جامعه و افزایش سطح استقلال و کیفیت زندگی افراد هستند.
با این حال، قطع اینترنت تأثیر مخربی بر دسترسی این افراد به فناوریهای حیاتی داشته است. بسیاری از کسانی که به این ابزارها وابستهاند، ناگهان با وقفهای طولانی در بهرهمندی از خدمات خود مواجه شدهاند؛ وقفهای که در برخی گزارشها به نزدیک دو هزار ساعت خاموشی برآورد شده است. این وضعیت نشان میدهد که پیشرفتهای علمی تنها زمانی اثرگذار خواهند بود که زیرساختها و دسترسیهای لازم به شکل پایدار فراهم باشند. تصمیمات نادرست و محدودیت در اینترنت، نه تنها ارتباطات عمومی و اقتصادی را تحت تأثیر قرار میدهد، بلکه زندگی افرادی را که امید خود را به فناوریهای کمکی بستهاند، به شدت محدود میکند.
