همشهری آنلاین: حسین گیل نیمه دوم دهه ۱۳۶۰ تا نیمه اول دهه ۱۳۷۰ یکی از شمایلهای سینمای جنگی ایران در فیلمهای عملیاتی - تکاوری بود. او ستاره بازیافته فیلمهای جنگی بود که مخاطبان او را در لباس تکاوری پذیرفته بودند. حسین گیل در کنار جلال پیشواییان و عنایت بخشی مثلث نقش منفی سینمای فارسی را میساختند. اما سرنوشت گیل در ۱۰سال پایانی کارنامه بازیگریاش متفاوت از بخشی و پیشواییان رقم خود.
او در سال ۱۳۵۷با نمایش فیلم «موشک سری» بعد از بازی در ۴۰ فیلم ایرانی با سینمای ایران و بازی در نقشهای اغلب منفی چرخه فیلمهای جاهلی خداحافظی کرد. اما در کارنامه حسین گیل فیلم متفاوتی قبل از انقلاب وجود داشت که توانایی دیده نشدهای از او را بروز میداد. بازی در نقش محمدحسن آهنگر در فیلم «سفرسنگ» ساخته مسعود کیمیایی از این بازیگر چهره دیگری با صدای حسین عرفانی به تماشاگران ایرانی عرضه میکرد، فیلمی که در سالهای بعد از انقلاب بارها اکران شد.
حسین گیل از سال ۱۳۶۵ تا ۱۳۷۶ در ۹ فیلم ظاهر شد که ۵ فیلم آن جنگی بودند، او ستاره این فیلمها بود، چرا که مخاطبان فیلمهای جنگی ایرانی بعد از فیلم «پلاک» ساخته ابراهیم قاضیزاده او را در چنین فیلمهایی پذیرفته بودند.
احیای یک بازیگر در نقشی که نیازمند چابکی و چالاکی بود در ۴۵ سالگی نشان از هویت تازهای بود که این بازیگر کهنهکار توانسته بود در فیلمهای جنگی، آن را احیا کند. موفقیت بزرگ فیلم کم هزینه «پلاک» مدیون توجه مردم به حضور حسین گیل در این فیلم بود.
