یادداشت مهمان، عطیهسادات صالحیان، نویسنده: ۴۷ سال از ۱۷شهریور ۱۳۵۷ گذشته و تو از آن روز از میدان ژاله به شهدا تغییر نام پیدا کردی. خون صدها شهید در خاک تو نفوذ کرد و تو را در میان میدانها یک سر و گردن محبوبتر کرد.
تو در تمام این سالها با اقتدار این عنوان را به روی دوش گذاشتی و هر که از چهار راه خیابانت عبور میکرد میدانست روزگاری در این گذر چه جوانهایی پر پر شدند آن هم به دستور پهلوی ملعون!
و حالا تو بعد از سالها دوباره با چشم خود خونهای پاک و بیگناهی که روی آسفالت کف خیابانت ریخته شد را دیدی، و اینبار هم پهلوی دستی در این جنایت داشت با کاسه لیسیهای تهوع آورش. به همراه مزدوران بیوطنی که به پای شیطان افتادند و التماسش کردند! همگیشان مجرم و محکوم هستند!
آه که ما مردم چه خوندلها خوردهایم! و حالا تو تنها میدان شهدا نیستی بلکه هر کوچه و خیابان این شهر رنگ و بوی شهدا را گرفته است. گرگصفتان این مرز و بوم بدانند ما فرزندان مکتب رهبر شهیدمان هستیم. همچون رهبرمان مشت گره میکنیم و فریاد میزنیم مثلی لایبایع مثل یزید. اگر ما را تشنه بکشید ننگ را نمیپذیریم. راه حسین زهرا راه ما و مسیر ماست.
