به گزارش تابناک، تصمیم درباره جنگ یا آتشبس، تصمیم یک فرد یا یک گروه نیست؛ تصمیمی است که بر اساس مجموعهای از ملاحظات امنیتی، نظامی، اقتصادی و اجتماعی در بالاترین سطوح اتخاذ میشود. طبیعی است که چنین تصمیمی باید محل همگرایی باشد، نه بهانهای برای عقدهگشاییهای سیاسی.
با این حال، این روزها شاهد شکلگیری یک خط رسانهای مشخص هستیم؛ از برخی اظهارنظرهای تند گرفته تا فعالیت هماهنگ در شبکههای اجتماعی، بهویژه در پلتفرمهای خارجی، که تلاش میکنند تصمیم آتشبس را نشانه ضعف معرفی کنند. جالب اینکه بخش قابل توجهی از این فضا توسط اکانتهایی هدایت میشود که یا وابستگی فکری به همین جریانهای تندرو دارند یا با هویتهای غیرشفاف و بعضاً جعلی، یک فضای مصنوعی از نارضایتی میسازند.
سؤال ساده اینجاست: اگر قرار است منافع ملی معیار باشد، چرا باید یک تصمیم راهبردی کشور، خوراک جنگ روانی در شبکههای خارجی شود؟ چرا باید برخی با ادبیات تند، همان گزارههایی را تکرار کنند که رسانههای معاند سالها برای القای آن هزینه کردهاند؟
نقد دلسوزانه همیشه مفید است، اما تخریب تصمیمات کلان با هشتگسازی، فضاسازی هیجانی و استفاده از لشکر اکانتهای واقعی و فیک، دیگر نقد نیست؛ این بیشتر شبیه یک عملیات رسانهای برای تحت فشار قرار دادن تصمیمات ملی است. تجربه نشان داده این مدل رفتارها، بیشتر از آنکه قدرتساز باشد، فرسایش سرمایه اجتماعی را به دنبال دارد.
اگر قرار است کشور از یک مقطع حساس عبور کند، اولین اصل، حفظ انسجام در روایت ملی است. اختلاف نظر طبیعی است، اما سازماندهی موجهای رسانهای برای تضعیف تصمیمی که در چارچوب مصالح کشور گرفته شده، نه نشانه دلسوزی بلکه نشانه نادیده گرفتن اولویتهای ملی است. امروز زمان اثبات عقلانیت سیاسی است، نه مسابقه تندتر حرف زدن.
