صبح دوشنبه تهران زودتر از همیشه بیدار شد؛ اما این بار نه با هیاهوی زندگی روزمره، بلکه با موجی از اندوه و دلدادگی که از نخستین ساعات بامداد در خیابانها جاری بود. از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب پایتخت، سیل جمعیتی که از شهرها و روستاهای مختلف ایران خود را به تهران رسانده بودند، در مسیرهای منتهی به مراسم تشییع رهبر شهید به حرکت درآمدند تا در آخرین وداع با مردی حاضر شوند که دههها سکان هدایت کشور را در یکی از پرالتهابترین مقاطع تاریخ معاصر برعهده داشت.
خیابانها مملو از مردمی بود که پرچم سهرنگ جمهوری اسلامی ایران را در دست داشتند و تصاویر رهبر شهید را بر فراز دستان خود حمل میکردند. در میان جمعیت، پیر و جوان، زن و مرد، کودک و نوجوان در کنار یکدیگر ایستاده بودند؛ حضوری که بیش از هر چیز، تصویری از وحدت، همبستگی و پیوند عاطفی ملت با رهبر خود را به نمایش گذاشت.
فضای مراسم اگرچه با حضور انبوه جمعیت همراه بود، اما سکوتی سنگین و معنوی بر آن سایه افکنده بود؛ سکوتی که گاه با زمزمه قرآن، صلوات، نوحه و اشکهای بیاختیار مردم شکسته میشد. بسیاری از عزاداران ساعتها در مسیرهای تشییع حضور داشتند تا تنها برای لحظهای دیگر با رهبر شهید خود وداع کنند.
در شهرری و جوار حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) نیز حال و هوایی متفاوت جریان داشت. زائران و عزاداران با قرائت قرآن، دعا و زیارت، یاد و خاطره رهبر شهید را گرامی داشتند. موکبهای مردمی در طول مسیر با توزیع آب، چای، نذری و خدمات رفاهی از خیل عزاداران پذیرایی میکردند و جلوههایی از همدلی و مشارکت مردمی را رقم میزدند.
چهره تهران در این روز تاریخی رنگ دیگری به خود گرفته بود. پرچمهای سیاه، بنرهای تسلیت و تصاویر رهبر شهید در جایجای شهر نصب شده و پایتخت را در سوگی ملی فرو برده بود. بسیاری از خانوادهها همراه فرزندان خود در مراسم حضور یافته بودند تا این روز را به عنوان بخشی از حافظه تاریخی نسلهای آینده ثبت کنند.
در میان انبوه جمعیت، روایتهای شخصی مردم از این وداع تاریخی شنیدنی بود. جوانی که تصویری از رهبر شهید را در آغوش گرفته بود، با چشمانی اشکبار گفت: فکر نمیکردم روزی برسد که برای آخرین بار در مراسم بدرقه ایشان حاضر شوم. امروز آمدهام تا دین خود را ادا کنم.
مادری که فرزند خردسال خود را در آغوش گرفته بود نیز اظهار کرد: خواستم پسرم شاهد این روز باشد. شاید امروز مفهوم این حضور را درک نکند، اما سالها بعد خواهد دانست که در یکی از مهمترین روزهای تاریخ کشورش کنار مردم ایستاده است.
پیرمردی که با دستانی لرزان فاتحه میخواند، در میان اشک و بغض گفت: سالهای زیادی از عمرم گذشته و فراز و فرودهای بسیاری را دیدهام، اما این جمعیت و این عشق، تصویری است که هرگز از ذهنم پاک نخواهد شد.
در طول مراسم، نیروهای امدادی، خدماتی و انتظامی با استقرار در مسیرهای مختلف، خدماترسانی به عزاداران را برعهده داشتند، اما آنچه بیش از همه به چشم میآمد، نظم کمنظیر مردمی و همکاری داوطلبانه شهروندان در مدیریت این اجتماع عظیم بود.
مراسم تشییع رهبر شهید در حالی برگزار شد که حضور گسترده مردم بار دیگر جلوهای از سرمایه اجتماعی، انسجام ملی و پیوند عمیق ملت ایران با آرمانهای انقلاب اسلامی را به نمایش گذاشت؛ حضوری که بسیاری از ناظران آن را یکی از بزرگترین و ماندگارترین بدرقههای تاریخ جمهوری اسلامی ایران توصیف کردند.
اکنون رهبر شهید انقلاب اسلامی در میان اشک میلیونها ایرانی آرام گرفته است، اما تصاویر این وداع باشکوه، فریادهای دلدادگی مردم و دریای انسانی شکلگرفته در خیابانهای تهران، در حافظه تاریخی ایران ماندگار خواهد شد؛ روزی که ملت ایران با چشمانی اشکبار اما استوار، رهبر شهید خود را بر دوش تاریخ بدرقه کرد.
انتهای پیام
