به گزارش ایرنا، مردم از نخستین ساعات صبح آمدند، آرام، داغدار و مصمم، آنان آمدند تا در قاب تاریخ، حماسهای ماندگار از عشق، وفاداری و قدرشناسی را ثبت کنند و آخرین سلام خود را به خادمی نثار کنند که نامش با خدمت، صبر و ایستادگی گره خورده بود.
بغض آسمان از همان ساعات آغازین روز گشوده شد و قطرههای باران با اشکهای بیامان حاضران در هم آمیخت، مرد و زن، پیر و جوان، خانوادههای شهدا، نوجوانان و کودکان، با قلبهایی آکنده از اندوه، مسیرهای منتهی به آیین وداع را پیمودند و خیابانهای شهر را به رودخانهای از اشک و ایمان بدل کردند.
صدای نوحه و مرثیههای عاشورایی در فضای اراک پیچید و نسیم، پرچمهای سیاه عزا را بر فراز دستهای مردم به حرکت درآورد. زمزمه صلوات، قرائت قرآن و دعای وداع در میان جمعیت شنیده میشد و هر گوشه شهر، نشانی از داغی بزرگ و عشقی بیپایان داشت.
در مسیر آیین، مادرانی با چشمان خیس، کودکان خود را در آغوش گرفته بودند و آرام برای آنان از معنای وفاداری و قدرشناسی میگفتند، پیرمردانی با قامتی خمیده اما دلی استوار، عصا به دست در میان جمعیت ایستادند و جوانانی که تصاویر شهید را بر سینه داشتند، با نظمی مثالزدنی به خدمترسانی و همراهی عزاداران پرداختند.
اراک امروز تنها میزبان یک مراسم وداع نبود، این شهر به صحنهای از پیوند عاطفه، ایمان و مسئولیت تبدیل شد، مردم دیار آفتاب با حضور خود نشان دادند که وداع با خادم شهید، تنها وداع با یک پیکر نیست، بلکه تجدید عهدی دوباره با راه خدمت، ایثار و پاسداری از آرمانهایی است که در جان این سرزمین ریشه دارد.
در میان جمعیت، سکوتهایی سنگین شکل میگرفت، سکوتهایی که از هزار فریاد رساتر بود. نگاهها به مسیر آیین دوخته شده بود و دلها در لحظههای وداع، میان اندوه فراق و افتخار شهادت در رفتوآمد بود. اشکها بیاختیار جاری میشد، اما گامها استوار میماند.
پرچمهای سهرنگ ایران در کنار بیرقهای مشکی، تصویری ماندگار از سوگ ملی ساختند، هر دستی که به نشانه وداع بالا رفت، روایتی از ارادت مردمی بود که خادم شهید خود را نه در قاب فاصله، که در عمق دلهایشان بدرقه کردند.
امروز اراک با همه کوچهها و خیابانهایش عزادار بود، صدای مرثیه، بوی باران، اشک مردم و حضور باشکوه عزاداران، آیینی ساخت که در حافظه دیار آفتاب ماندگار خواهد ماند، آئینی که نشان داد راه خادمان شهید با حضور مردم ادامه دارد و یاد آنان در دل این سرزمین خاموش نخواهد شد.
