این خبر در جریان کنفرانس Open Frontier اعلام شد. دیو پترسون، استاد دانشگاه برکلی و از طراحان معماری پردازنده RISC، هنگام معرفی سرف از حاضران خواست به مناسبت پایان یکی از تأثیرگذارترین دورانهای کاری تاریخ فناوری برای او دست بزنند.
به گزارش خبرآنلاین، وینت سرف ۸۳ ساله، همراه با رابرت کان بهعنوان معماران TCP/IP شناخته میشوند. مجموعه پروتکلهایی که از دهه ۱۹۷۰ امکان برقراری ارتباط میان شبکههای کامپیوتری مختلف را فراهم کرد و به زیربنای اینترنت امروزی تبدیل شد.
او طی چند دهه فعالیت خود جوایز متعددی از جمله جایزه تورینگ و مدال آزادی ریاستجمهوری آمریکا را دریافت کرده است. سرف از سال ۲۰۰۵ به گوگل پیوست و سمت «مبلغ ارشد اینترنت» را بر عهده گرفت. عنوانی غیرمعمول که نقش او در ترویج توسعه و گسترش اینترنت و استانداردهای باز را نشان میداد.
سرف در این نشست همراه با چند تن از شناختهشدهترین دانشمندان علوم کامپیوتر، از جمله فرانسوا شوله، خالق کتابخانه یادگیری عمیق Keras، و ماتی زاهاریا، همبنیانگذار Databricks، درباره آینده پروژههای متنباز و هوش مصنوعی گفتوگو کرد.
بخش قابل توجهی از بحثها به تمرکز روزافزون مدلهای پیشرفته هوش مصنوعی در اختیار تعداد محدودی از شرکتها اختصاص داشت. موضوعی که در تضاد با ماهیت باز و غیرمتمرکز اینترنت اولیه قرار دارد.
با این حال، سرف معتقد است ظهور عاملهای هوش مصنوعی (AI Agents) این روند را تغییر خواهد داد. به گفته او، زمانی که عاملهای هوش مصنوعی از شرکتها و توسعهدهندگان مختلف بخواهند با یکدیگر همکاری کنند، صنعت ناچار خواهد شد دوباره به سمت استانداردهای مشترک و پروتکلهای سازگار حرکت کند. همان مسیری که دههها پیش اینترنت را به شبکهای جهانی تبدیل کرد.
یکی از مهمترین بخشهای سخنان سرف به نحوه ارتباط عاملهای هوش مصنوعی با یکدیگر اختصاص داشت. برخی از حاضران معتقد بودند مدلهای زبانی بزرگ (LLM) میتوانند تنها با استفاده از زبان طبیعی با یکدیگر تعامل کنند، اما سرف با این دیدگاه موافق نبود.
او معتقد است زبانهایی مانند انگلیسی اگرچه انعطافپذیر هستند، اما ابهام زیادی دارند و برای تعامل میان عاملهای هوش مصنوعی مناسب نیستند. به گفته او، زمانی که دو عامل هوش مصنوعی بر سر انجام یک وظیفه به توافق میرسند، هر دو باید دقیقاً برداشت یکسانی از آن توافق داشته باشند. موضوعی که با زبان طبیعی همیشه تضمین نمیشود.
پیشبینی سرف فقط یک بحث فنی نیست. اگر عاملهای هوش مصنوعی به استانداردهای مشترک نیاز پیدا کنند، شرکتهایی که این استانداردها را زودتر تعریف یا بر آنها مسلط شوند، میتوانند نقش تعیینکنندهای در آینده اقتصاد مبتنی بر هوش مصنوعی ایفا کنند. وضعیتی که تا حد زیادی یادآور رقابت بر سر پروتکلهای اینترنت در دهههای نخست شکلگیری شبکه جهانی است.
بازنشستگی وینت سرف پایان یکی از اثرگذارترین دورانهای تاریخ فناوری است، اما پیام او درباره آینده شاید حتی مهمتر باشد. معمار اینترنت معتقد است همانطور که اینترنت با مجموعهای از پروتکلهای استاندارد توانست شبکههای مختلف را به یکدیگر متصل کند، نسل آینده هوش مصنوعی نیز بدون استانداردهای دقیق برای ارتباط میان عاملهای هوشمند، به بلوغ نخواهد رسید. از نگاه او، زبان طبیعی بهتنهایی برای این کار کافی نیست و آینده این حوزه به پروتکلهایی وابسته خواهد بود که هنوز باید توسعه داده شوند.
