سرانجام با اظهارات صریح رئیس‌جمهور مکزیک، پرونده جابه‌جایی میزبانی بازی‌های ایران از خاک آمریکا به همسایه جنوبی‌اش برای همیشه بسته شد. مخالفت قطعی فیفا با این تغییر، پیامی روشن داشت: تیم ملی ایران باید در جام جهانی ۲۰۲۶، در اتمسفر خاص و چالش‌برانگیز ایالات متحده به میدان برود. حالا که رویای بازی در زمین بی‌طرف رنگ باخته، زمان آن رسیده که با حقیقتی عریان روبه‌رو شویم.

کادرفنی تیم ملی که با اصراری ویژه بر حضور در این تورنمنت پای فشرده، اکنون باید پاسخگوی یک سوال مهم باشد: با توجه به شرایط خاص پیرامون تیم و زمان اندکی که تا سوت آغاز جام جهانی باقی مانده، آیا واقعاً برای این کارزار بزرگ آمادگی لازم را دارید؟

نباید اجازه داد وضعیت دشوار اردوها یا کمبود بازی‌های تدارکاتی، به نقشه فرار و بهانه‌ای تکراری برای توجیه نتایج احتمالی تبدیل شود. ایران در گروه G با بلژیک، مصر و نیوزیلند هم‌گروه است؛ قرعه‌ای که در مقایسه با گروه‌های مرگبار سایر آسیایی‌ها، یک فرصت طلایی و به مراتب هموارتر محسوب می‌شود. ما به خوبی می‌دانیم که از نظر تدارکات فرسنگ‌ها از رقبای جهانی عقب هستیم، اما این را هم می‌دانیم که حتی در بهترین شرایط نیز، بازی تدارکاتی با غول‌های فوتبال جهان برای ما همواره یک رویا بوده است. بنابراین، عقب‌ماندگیِ لجستیکی نباید به دستاویزی برای توجیه شکست پیش از مسابقه بدل شود.

اگر قرار است مسافر جام جهانی باشیم، باید همین حالا این پنبه را از گوشمان در بیاوریم که قرار است نقش یک «توریستِ سربلند» را بازی کنیم! رفتن به جام جهانی صرفاً برای حضور داشتن، توهین به پتانسیل فوتبال ایران است. ما با تمام مشکلات و محدودیت‌ها راهی این رقابت‌ها می‌شویم تا فوتبال بازی کنیم، بجنگیم و بدون هیچ عذر و بهانه‌ای، نمایش و نتایجی در شأن نام ایران ارائه دهیم. فردا برای هر نتیجه‌ای که در این گروه رقم بخورد، کسی بهانه‌های لو رفته را از ما قبول نخواهد کرد...

بیشتر بخوانید: چرا قلعه‌نویی به قائمشهر سفر کرد؟