به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مهوش وقاری، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون با بیان اینکه ایران خانه ماست، بیان کرد: «من از بچگی حسی خاص به خانهام داشتم. این احساس تعلق خاطر به خانه همیشه همراه من بوده و هست. هیچوقت جایی جز خانه خودم احساس راحتی نکردم. ایران هم خانه من است، اگر خدایی ناکرده قرار باشد، ایران را از دست بدهم، هویت و خانهام از دست رفته و بدون ایران، انگار بیخانمان و بیهویت شدهام.»
او ادامه داد: «در حدود هفت سالی که از نبود مادرم میگذرد، آدمهای عزیز زیادی در کنارم بودند، اما همواره دلتنگ او هستم، چون تکیه گاه و داروندارم بود. ایران هم همچون مادر من است و از دست دادنش برای من به معنای از دست دادن همه چیز است.»
این هنرمند افزود: «اگر جایی غیر از خانه و وطن خودم بودم و این جنگ رخ میداد، حاضر بودم به هر شکل شده خودم را زیر همین موشک، بمباران و خطرها به ایران برسانم. من همیشه نگران ایرانیانِ وطنپرستی هستم که در خارج از مرزهای این مرزوبوم دلشان برای میهن میتپد. آنها از همان ابتدای زمزمههای جنگ و پیش از وقوع آن شدیدا پیگیر بودند؛ درحالیکه خطری آنها را در آن سوی مرزها تهدید نمیکرد و تنها عشقشان به وطن باعث دلهره و پیگیریهای مداومشان میشد.»
به گفته وقاری، در مقابل حس وطندوستی اکثر ایرانیان، افرادی هم هستند که متاسفانه سالها از امکانات این کشور بهرهمند شدند، اما اکنون به دلایل مختلف، خواستار جنگ و نابودی آن هستند و دیگران را سپر بلای خود کرده و میکنند.
این هنرمند که پیش از این به عنوان معلم تاریخ و جغرافیا نیز فعالیت داشته است، با اشاره به کودکان به عنوان قربانیان مظلوم جنگ گفت: «من در زمان جنگ هشت ساله عراق و ایران معلم بودم. خاطرم هست هر زمان که آژیر خطر به صدا درمیآمد، انگار آهن ربایی بودم که بچهها با شنیدن صدا دور من جمع میشدند و دایرهای خیلی بزرگ دورتادورم تشکیل میشد. آنها در مدرسه به معلم پناه میآوردند در حالیکه این معلم هم مثل آنها بود.»
او ادامه داد: «در آن دوران همیشه با خودم میگفتم؛ای کاش چتر بزرگ حمایتی داشتم که همه بچهها را زیر آن پناه میدادم تا آسیب نبینند. زمانی که فاجعه حمله به مدرسه میناب رخ داد؛ انگار تمام روزهای جنگ تحمیلی باز در مقابل چشمانم تداعی شد. در مدرسه میناب حتی آژیری نبوده که بچهها متوجه خطر باشند، آنها اصلا نمیدانستند؛ قرار است چه اتفاقی بیافتد. این یک جنایت عجیب و وحشیانه است، توسط جنایتکاری که از هیتلر هم بدتر عمل میکند.»
وقاری افزود: «در ازای هر بچه شهید شده نه تنها خانواده او که تمام ملت ایران عزادار شدند. حمله به مدرسه میناب یک جنایت غیرقابل باور است. تصویر لحظه ترس دانشآموزان معصوم مدرسه میناب لحظهای از خاطرم نمیرود.»
این هنرمند با بیان اینکه قربانی شدن کودکان بیگناه از تبعات جنگ لعنتی است، گفت: «وقتی آمار کودکان قربانی شده در جنگ را میشنوم، فقط به این فکر میکنم که به کدامین گناه این بچههای معصوم پرپر میشوند. شهادت یک نوزاد سه روزه برای یک خانواده تنها درد فقدان او برای سه روز زندگی روی این زمین نیست. چه کسی میداند، یک خانواده چه زحمات و سختیهایی را برای این بچه متحمل شدهاند و حالا هم باید با سوگ او روبهرو باشند.»
مهوش وقاری در پایان آرزو کرد تا هرچه زودتر سایه جنگ به طور کامل از سر ایران و مردم این سرزمین مادری برداشته شود.
