به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، جسدهای کوچک در میان آوار، دفترهای خونآلود و نیمکتهایی که دیگر هیچ صدایی از آنها برنمیخیزد — این تنها تصویری از مرگ امید در کلاسهای درس ایران است؛ تصویری که باید وجدان هر انسان آزادهای را به درد آورد.
طبق اعلام رئیس مرکز اطلاعرسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش، تا روز جمعه ۷ فروردین، ۲۵۲ دانشآموز و معلم جان خود را از دست دادهاند و ۱۸۴ نفر نیز مجروح شدهاند. هر یک از این جانهای از دسترفته، نه فقط بخشی از آینده یک ملت، بلکه پارهای از وجدان مشترک بشری است.
اکنون پرسش روشن است ، نهادهای مدافع حقوق بشر و سازمانهای بینالمللی تا چه زمانی میتوانند به سکوت ادامه دهند؟
کودکان، در هر نقطه از جهان که باشند، باید از حمایت بیقیدوشرط برخوردار شوند. دفاع از حق حیات، آموزش و امنیت آنان نباید قربانی سیاستها و مصلحتها شود.
وجدان جهانی امروز در برابر آزمونی دشوار قرار دارد؛ آزمونی که نتیجه آن، نه تنها سرنوشت کودکان ایرانی، بلکه اعتبار مفهوم «انسانیت» را رقم خواهد زد.
