به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد؛ در غیاب قانون، قدرت به تنها واحد معتبر تبدیل می‌شود. فیلم «مرگ استالین» روایتی است از لحظه‌ای که نظم فرو می‌ریزد و رقابت، عریان و بی‌واسطه می‌شود.

فیلم «مرگ استالین» (The Death of Stalin) ساخته‌ی آرماندو یانوچی، یک کمدی سیاه بی‌رحمانه درباره خلأ قدرت پس از مرگ ژوزف استالین است؛ خلأیی که در آن، قانون، ایدئولوژی و وفاداری، همگی به متغیرهایی موقت و قابل معامله تبدیل می‌شوند. روایت فیلم تقریباً به‌طور کامل پشت درهای بسته‌ی کرملین می‌گذرد؛ جایی که رهبران حزب کمونیست برای تصاحب قدرت، منابع و موقعیت‌ها، وارد رقابتی نفس‌گیر می‌شوند.

«مرگ استالین» صرفاً بازسازی یک رویداد تاریخی نیست. این فیلم، قدرت را مانند یک بازار به تصویر می‌کشد؛ بازاری مبتنی بر رانت، ترس و بده‌بستان‌های پنهان. با مرگ استالین، قراردادهای نانوشته فرو می‌ریزند، ائتلاف‌ها بی‌اعتبار می‌شوند و هر بازیگر سیاسی تلاش می‌کند سهم بیشتری از کیک قدرت به دست آورد. در این ساختار بسته، تصمیم‌ها نه بر اساس عقلانیت اقتصادی یا منافع جمعی، بلکه بر اساس بقا و حذف رقیب گرفته می‌شوند.

یانوچی با استفاده از طنزی تند و دیالوگ‌های گزنده، نشان می‌دهد چگونه سیستم‌های متمرکز، حتی پس از سقوط رهبرشان، بازتولید می‌شوند. انتخاب هوشمندانه لوکیشن آغاز و پایان فیلم، بر همین چرخه تأکید دارد: پایان یک دیکتاتوری لزوماً به معنای پایان منطق آن نیست. «مرگ استالین» یادآور این واقعیت است که در ساختارهای بسته، قدرت به‌سادگی دست‌به‌دست می‌شود، اما قواعد بازی تغییر چندانی نمی‌کند.

این فیلم مخاطب را به تماشای سازوکاری دعوت می‌کند که در آن سیاست و اقتصاد به هم گره خورده‌اند؛ جایی که سقوط یک فرد می‌تواند کل سیستم را برای لحظاتی بلرزاند، اما به‌سرعت نظم تازه‌ای از دل همان بی‌رحمی متولد می‌شود.

اگر می‌خواهید ببینید قدرت چطور مثل یک بازار بی‌رحم عمل می‌کند و چرا سقوط یک نفر می‌تواند کل سیستم را بلرزه درآورد، دیدن فیلم «مرگ استالین» را از دست ندید.